Ben gün gibi yorgun, o senûlar gibi ince
Birdenbire düştük gibi bir gizli sevince
Gezdik, yürüdük yanyana rüzgârlar esince
Sallandık o genç kızla salıncaklarınızda
.. Yahya Kemal, hepsiyle vedalaşıp dışarı attığında perişan bir haldeydi. Ve daha da kötüsü, hepsine, Nana hariç, kendisini bile şaşırtacak ölçüde yabancılaştığını hissetmişti. Suçluluk duygusu, çaresizlik, işsizlik, ümitsizlik, kimsesizlik, sıla hasreti geleceğin belirsizliği... Hepsi birleşmiş, kalbini ve boynunu uyuyordu.