İçime işleyen acıyı size değil,
bir suya bırakmayı öğrendim.
Dal olmaktan vazgeçeli çok oldu.
Bu yüzden ne bir ağacım var,
bana beden,
ne de çiçek açacak benden.
Karanlık pay alır kendine ışıktan. Bir kahkaha acının sesi olur. Kutuplar birleşir ve ayrılır eşler. Devinip durur tüm zıtlıklar ve hesaplaşmazlar birbiriyle. Ateş sıyrılır soğuğun gölgesinden ve öncüsü olur sıcağın. Alçaklar ancak yükseklerden bakınca gösterirler kendilerini. Yokluğu çağrıştırır varlıklarımız ve hiçlik yankılanır içlerimizde.
Yük olur muyum diye düşündüğün yere ait değilsin. Kendini kısıtlamak zorunda hissettiğin yere ait değilsin. Anlatamadığın yere ait değilsin. Kendini kendin gibi hissetmediğin hiçbir yere ait değilsin. Gurbetin de esaretin de bu yüzden.