Bununla beraber, insanın gerçek ıstıraptan, yani
yıkım ve kaostan asla vazgeçmeyeceğine eminim
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsan yapıcıdır, yeni
yollar açmayı sever, bu su götürmez bir gerçektir. Fakat neden
acaba bir yandan da yıkmaya, her şeyi kaos haline getirmeye
bayılır?
Hür iradesi,
arzusu olmayan, istemeyi bilmeyen insanın org silindiri
üzerindeki cıvatadan ne farkı vardır ki?
Esas sebebi
bulamayınca vazgeçer, bıkarsınız.
Baylar,
yemin ederim ki, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır;
gerçek, tam manasıyla bir hastalık.