Yoruluyoruz bazı şeyler kolay değil. Kendimi keşfetme yolculuğunda, yollarım çiçeklense de, bazen dikenler kalbime saplanıyor. Ahh! ne kadar da yalnız ne kadar da sevilmemişim, diyorum.
Hiç bir rol kutsal değil. Rolün hakkını vermek önemli bence. Anneyseniz, anneliğin hakkını vereceksiniz mesela. Anneliğin hakkını vermeden, sütünüzle tehdit edemezsiniz . Öbür dünyada o sütte kendiniz boğuluverirsiniz alim Allah. Sahi anneler bu kadar ayyuka çıkartılıp kutsallaştılırken, çocukların her şeye rağmen saf ve temiz sevgisinden neden kimse söz etmiyor?
Dövsede, sövsede, aç bıraksada annesinin kucağına koşan, şevkat arayışına yılmadan devam eden çocuklardan bahsedeni görmedim hiç.. Zaman geçiyor o hor gördüğünüz çocuklar, büyüyor. Taşlar yerine oturunca sonu ömür boyu süren büyük bir boşluk...