“Dışarıdan bakınca
uyumsuz duruyorum hayata.
Sanki yaklaşmakla vazgeçmek arasında bırakıyorum insanları,
bir adım mesafe, görünmeyen bir duvar gibi.
Oysa içimde
başka bir ses var—
daha yumuşak, daha sakin,
incitmemeye çalışan.
Ben merhametli biriyim.
Ama merhametim,
kendini kolay ele vermiyor.
Sanki kırılmamak için
kendi gölgesine saklanıyor.”