Distopia
@DistopikMan
Zamanın Kısa Tarihi - Stephen Hawking1000k
Çağımızın dahisi Stephen Hawking'in, konuşma yeteneğini kaybettikten sonra yazdığı; big-bangı, uzay-zamanı, evreni ve karadelikleri basit bir dille anlattığı kitaptır...
Anlatımının sadeliğinden dolayı daha çok fizikle ilgisi olmayanlara yönelik olan fizikle ilginiz var ise biraz sıkıcı gelebilecek bir kitaptır yalnız okuyucunun az da olsa fizik eğitimi almış olması gerekir...
Hawking'in zamanı ve zaman yolculuğunu yorumlaması gerçekten etkileyiciydi. Bunu yaparken Albert Einstein'in kuramlarından faydalanıyor...
Kitapta okuyucu sıkmamak için Einstein'in meşhur formülü olan e=mc² dışında hiç bir formüle yer verilmemiştir...
Son olarak fizikle hiç ilgisi olmayanlar için ağır bir kitaptır bu nedenle daha sonra ''Zamanın Daha Kısa Tarihi'' isimli başka bir kitap yazılmıştır...
Sunday Times'ın çok satanlar listesinde 237 hafta boyunca yer alarak İncilden fazla satmıştır...
Reklam
Lübnan asıllı Fransız yazar Amin Maalouf'un başyapıtlarından biridir...
Ömer Hayyam, Hasan Sabbah ve Nizamülmülk'ün arasındaki geçen olayları oryantalist bir kurguyla anlatan zaman tüneli gibi bir kitap. anlattığı dönemi o kadar güzel aktarıyor ki, kendinizi okur değil, olayları uzaktan seyreden birisi gibi hissediyorsunuz...
Bir çırpıda biten tadı insanın damağında kalan ve okuyan bir çok insanı Semerkant merakı saran kelimelerin zarafeti ile yükselen nefis bir romandır.
Amin Maalouf'un en okunası kitabıdır diyebilirim. kitap akıcılığı ve sürükleyiciliği ile okuyucusunu etkilerken tarihten çok çarpıcı kesitler sunuyor.
Hayyam, Sabbah ve Nizam hakkında kitapta geçen şu hikaye çok hoşuma gitti:
"Üç arkadaş İran'ın yüksek yaylalarında gezintiye çıkmış. karşılarına bir pars çıkmış, dünyanın en yırtıcı yaratığıymış.
Pars üç adamı uzun uzun süzmüş, sonra üzerlerine doğru koşmaya başlamış.
Birincisi, en yaşlı, en zengin, en güçlüleriymiş. haykırmış: 'ben buraların hakimiyim, bana ait olan bu toprakları bir hayvanın mahvetmesine asla izin vermem.' yanındaki iki av köpeğini parsın üzerine salmış. köpekler parsı ısırmayı başarmışlar gerçi, ama bu yaptıkları yırtıcı hayvanı iyice azdırmış, köpekleri öldürdükten sonra efendilerinin üzerine atlamış ve karnını deşmiş. Nizamülmülk'ün payına bu düşmüş.
İkincisi şöyle demiş kendi kendine: 'ben bir ilim adamıyım, herkes bana saygı duyup itibar ediyor, niye kaderimi köpeklerle parsın arasındaki kavganın sonucuna bağlayım?' dövüşün sonunu beklemeden sırtını dönüp kaçmış. o zamandan beri yırtıcı hayvanın kendi peşinde olduğunu düşünüyor ve mağaradan mağaraya, kulübeden kulübeye dolanıp duruyormuş. Ömer Hayyam'ın payına bu düşmüş.
Üçüncüsü bir inanç adamıymış. ellerini açıp, hakim bakışlarını üzerine dikip, güzel sözler söyleyerek
Paulo Coelho'nun sanırım en güzel romanı. Özellikle kitabın sonunda verdiği mesaj çok harika...
Simyacı, İspanyadan kalkıp Mısır piramitlerine rüyasında gördüğü hazinesini aramaya giden Endülüslü çoban Santiago'nun hayatının felsefik öyküsü...
Her insan hayallerini ve mutluluğu uzaklarda arar fakat aslında onlar hep yanı başımızdadır. Hayattaki mutluluğumuz bazen bize uzak gibi görünse de çok yakınımızda olabilir. Bunu geç de olsa anlamak bize hayatın tadına varmamızı sağlar...
Simyacı'yı okurken elimin altında fosforlu kalem olsaydı, kitabın yarısını işaretlerdim.
İnancın sadece Tanrıyla alakası olmadığı kitapta o kadar güzel anlatılmış ki, özellikle yolunu bulmaya çalışan, arayış içinde olan insanlar için rehber niteliğindedir.
"ve bir şey istediğin zaman, bütün evren arzunun gerçekleşmesi için işbirliği yapar."
Kitapta o kadar çok mesaj vardır ki hepsi birer yol gösterici niteliğinde...
Paulo Coelho kitabinin arkasına "Simyacıyı okumak, herkes daha uykudayken şafak vakti uyanıp, güneşin doğuşunu izlemeye benziyor." yazmış bir kitap anca bu kadar güzel anlatılabilirdi...
