Belki kendi hayatınızın değil ama hayatınızdaki insanların kahramanısınız. Bu gerçeği annemin hayatımdaki yerini
düsündügümde her gün gorüyorum. Ve gordüklerime her gün
şükrediyorum. Benim mutluluğum onun varlığı. Onun mutluluğu ise benim varlığım. Işte benim yaşama sevincim ve şükür sebebim..
Gün oluyor dünyaya meydan okuyacak kadar güçlü, gün oluyor kendime bile söz geçiremeyecek kadar zayıf hissediyorum.
Gördüklerimden ve göremediklerimden, yaşadıklarımdan ve yaşayamadıklarımdan, anlattıklarımdan ve sustuklarımdan çok yoruluyorum. Ama ne olursa olsun ruhumdaki ışığı her zaman canlı tutmaya çalışıyorum. Çünkü ona tutunuyorum.
Insanlara degil, inadima ve inancima guveniyorum..
Hayat, işte böyle küçük. "önemli değil"lerin birikimiyle ağırlaşır. Bir gün biri kalbini kırar; "Boş ver," dersin. Bir başka gün içinde bir şey eksilir ama adını koyamazsın. Zamanla o "boş ver"ler büyür; bir bakarsın, en çok kendini susturmuşsun..
Oysa bazen durmak da ilerlemenin bir parçasıdır. Her şeyin bir zamanı vardır. Bir duygunun olgunlaşması, bir yaranın kabuk bağlaması, bir hikâyenin bitip yenisinin başlaması..