Nikolayevic Mışkin
@Dlnn_06
Bibliosmia/Pluviofil
Şimdi ne haltlar karıştırıyorsun? diye sordu; Hâlâ deliyim. Yağmur iyi hissettiriyor.
Sonra gittin.
Beyaz bir küf büyüdü evde, tersten yağan kar gibi.
Keşke dünya toz şekeri ile kaplı olsaydı.
Çocuk oldum sonra ağladım, yağmur bile beni ayıpladı.
Söz dedim, söz verdim.
Ruhumu gömdüğüm yer hala belli.
Güneşi özledim, sonra seni
Keşke gölgesine razı bir fesleğen olaydım...
Didem Madak
Birilerinin "Allah bizi dünyaya göndermeseydi, şeytan bize musallat olmasaydı da hepimiz cennette kalsaydık" gibi düşünceleri geçerli olsaydı, insanlığın hiçbirinin cennetten lezzet alabilecek kabiliyetleri gelişmeyecekti ve gelişmeyeceğinden, biz cennette dahi olsak orası cennet olmayacaktı. Kör, sağır, dilsiz bir insanın dünyanın en güzel sarayında olup lezzet alamaması gibi biz de cennetten lezzet almayacaktık.
Bugün çok şey duyuyoruz, ancak başkalarını dinleme, onların dillerine ve acılarına kulak verme yeteneğini giderek daha çok yitiriyoruz. Bugün herkes bir şekilde kendisiyle, kendi acılarıyla, kendi kaygılarıyla baş başadır. Acı kişiselleştirilir ve öznelleştirilir. Böylece Ben, psişesini kurcalayan terapinin nesnesi haline gelir.
İnternet bugün kendisini, ortak, iletişimsel eylem için bir alan olarak sunmaz. Aksine, insanın öncelikle kendi reklamını yaptığı benin sergi alanlarına ayrışır. Bugün internet, yalıtılmış benliğin bir rezonans odasından başka bir şey değildir. Herhangi bir reklam, sizi dinleyemez.