Hlnctn
@Dmmdmfmfkfk
Şu anda okuduğu kitap
Maeve Kerrigan serisine olan bağlılığım ve Jane Casey’nin polisiye kurgusundaki ustalığı hatırına kitaba puanım yüksek olsa da, kalbim biraz kırık ayrılıyorum bu maceradan.
Kitabın olay akışı, gizemi ve polisiye temposu her zamanki gibi muazzamdı. Yazar, okuru ters köşe yapma ve merak unsurunu diri tutma konusunda yine döktürmüş. Macera dozajı tam kıvamındaydı.
Gelelim asıl meseleye: Maeve ve Josh... Seri boyunca ilmek ilmek işlenen o bağı izledikten sonra, son sayfalarda karşılaştığımız o belirsizlik beni hayal kırıklığına uğrattı. Kitap sanki bir yere yetişiyormuşçasına aceleyle bitirilmiş gibi hissettiriyor. O meşhur "Josh" deyip biten son... Josh öldü mü, kaldı mı, ne oldu? Hiçbir fikrimiz yok.
Yazar bizi koca bir belirsizliğin ortasında bırakıp gitmiş. Serinin başından beri beklediğimiz o final kesinlikle bu değildi. Polisiye kurgu ne kadar iyiyse, duygusal final bir o kadar eksik kalmış.
Kısacası , olay örgüsü hatırına okunur ama o sonu sindirmek biraz zaman alacak gibi.
Reklam
Zola bu kitapta "ölüm" temasını romantize etmeden, suratımıza bir gerçeklik tokadı gibi çarpıyor. Beş farklı toplumsal sınıftan insanın son anlarını izliyoruz; ama asıl mesele ölmek değil, ölürken bile takınılan o tavırlar.
Kitapta beni en çok etkileyen, karakterlerin "nasıl ölmem gerekir?" diye düşünmesi oldu. İnsan son nefesinde bile toplumsal rolünü, mirasını veya başkalarının ne düşüneceğini hesaplıyor. Zenginlerin o debdebeli ama sahte yas törenleri ile yoksulların "bir boğaz eksildi" sessizliği arasındaki uçurum, adaletsizliğin mezar başına kadar geldiğini kanıtlıyor.
Kısacası Zola diyor ki: Ölüm kaçınılmaz bir son olabilir ama herkes kendi sınıfına göre, kendi maskesiyle ölüyor. Samimi, sarsıcı ve insanı "Ben nasıl bir iz bırakıyorum?" diye düşündüren kısa ama dev bir eser bence .
Orhan Veli'nin şiirindeki sadelik ve doğallık aynı şekilde düzyazıya yansımış. Büyük olaylar , süslü cümleler yok . Sokaktaki insanı, sıradan bir anı, küçük bir gözlemi bile edebi bir değere dönüştürüyor.
Şiirlerinde olduğu gibi burada da “büyük laflar” yok ama insanın içine dokunan bir gerçeklik var.
Çıkmaz benim için klasik bir “katil kim” polisiyesinden çok daha fazlasıydı. Jane Casey bu kitapta olayı çözmekten ziyade, ayrıntılarınnekadar önemli ve ağır olabileceğini haykırıyor. Kitapta gerilim sürekli yüksek , hep bir şeyler oluyor .
Maeve Kerrigan bu romanda fazlasıyla yorgun, kırılgan ve yalnız. Onu güçlü kılan şey başarıları değil, tüm bu duygularla ayakta kalmaya çalışması. Karakterlerin hiçbiri siyah ya da beyaz değil; herkes biraz hatalı, biraz eksik ve bu da kitabı çok gerçek kılıyor.
Okurken “şimdi ne olacak?”tan çok “bu noktaya nasıl gelindi?” sorusu öne çıkıyor. Finalde Meave için büyük bir rahatlama yok; aksine insanın içinde kalan bir ağırlık var . Bir şeyler olabilirdi ama olamadı hissi var. Bence Çıkmaz’ın asıl etkisi de burada yatıyor.
Uzun zamandır bu kadar sağlam kurgulanmış bir polisiye okumamıştım. Daha ilk sayfalardan itibaren atmosferin içine çekiyor ve elinden bırakmak zorlaşıyor. Olay örgüsü adım adım, aceleye kaçmadan ama hiç sıkmadan ilerliyor.
Meave ve derwent aradindaki ilişkiyi hâlâ tam olarak çözemedim . Ama eskisine göre daha şekillenmiş bir iliskileri var .
Finaliyle de beni tatmin eden, boşluk hissi bırakmayan bir kitaptı. Polisiye seviyorsanız kesinlikle şans vermelisiniz. Ben bayıldım.
Reklam