Bir renk değildir mavi huydur bende
Ve benim yetinmezliğimdir
...edip cansever. ..
Sözlerin uçuştuğu aklıma her geleni yazdığım bir anı defterim burası...
Koca bir sessizlik hakim şehirde. Kimi lambalar aydınlatıyor zifiri karanlığı belli ki uykusuzlar firarda bu gece belkide her gece. Esiyor artık sıkıca yorgana sarılıp uyumak vardı ama düşüncelerim buna izin vermiyor sanki sabah olmayacak gibi direniyor yarına geleceğe...
Yorgun ve uykusuzsun ama zihnin yarın yokmuşcasına herşeyi ret ediyor.
Keskin bir baş ağrısı ve neden yandığını anlayamadığın gözler ve içindeki derin telaş, kaygı. ..
Bugün kaç yaşındasın. Peki 10 yıl sonra yada dur 20 sene sonra?
Sende bilmiyorsun demi Belki hayata olmayacaksın, ne trajedi ama
Peki bilmediğimiz emin olmıyacağımız yaşların neden telaşesini yaşıyoruz neden ruhumuzu kalıplara sıkıştırıp duruyoruz niçin sırtımızı bir duvara yaslayıp yarını bekleyeceğimize ve yahut dünü düşüneceğimize bugünü yaşamıyoruz???