“Babam ne diyor?”
“Çok üzgün, senin öleceğini sandığı için üzülüyor.”
“İnsan ölme zamanı geldiğinde değil, ölebildiği zaman ölür.”
Yalnızlık, anılarını ayıklamış, yaşamın yüreğinde biriktirdiği özlem dolu süprüntüleri yakmış, geriye en acı anıları bırakarak onları arıtmış büyütmüş, sonsuzlaştırmıştı.