İnsanlar başkaları için her gün fedakârlıkta bulunur; fakat önce kendileri için bunu yapar. Bu eylem önce insanın kendi gönlünü hoşnut etmelidir. Bundan yarar sağlayacak başkaları arkasından gelir.
Diğer bir deyişle, insanı harekete geçiren itici güç -ki bu yalnızca bir tanedir- kendi iç huzurunu elde etme ihtiyacıdır. Bu ihtiyaç sona erdiğinde, insan da ölür.
…Yasa şudur, kulağına küpe olsun. Beşikten mezara insanın yaptığı her şeyin İLK VE EN ÖNEMLİ amacı tektir - KENDİ huzurunu ve manevi rahatlığını elde etmek.