Hiçbir zaman bir yuvası olmadığını düşündüm hala lokantada ayakta dururken, ana babasının ona bir yuva vermediğini, çünkü bir yuva verme yeteneklerinin olmadığını. Başka hiç kimsenin söz etmediği gibi aileden söz etmesi onunkilerin aile olamayışındandı.
Bir cenazeden sonra uzun süre yoğun olarak gömüleni düşünmemiz çok doğaldır, hele çok yakın, üstelikte çok içten bir arkadaş ise, on yıllarca bağlı kalmışsak, birlikte öğrencilik yapmışsak, her zaman olağanüstü bir yaşam ve varoluş dostu olmuşsa, yani durumlarımızın esas tanığı ise, diye düşündüm.
Öğretmenlerimizin kaliteleri bile önemli değildir, diye düşündüm, önemli olan biziz, çünkü kötü öğretmenler de sonuç olarak hep dâhiler yarattılar, tıpkı tersine iyi öğretmenlerin dâhileri yok ettiği gibi, diye düşündüm.