"Koşsam dedi Yusuf'a hiç olmazsa.
Başaramadı.Başaramadığının nedenini de bir türlü bulamadı.Neydi kendisini tutan?Korku?İyi ama dedi aşkım korkumdan büyük değil mi?
Değildi!Züleyha henüz korkusu aşkından büyük olan bir öyküydü.
Baharlar geçti içinden, o baharın içinden geçerken.Cehennemler geçti kalbinin üzerinden,kalbi cehennemlerin içinden geçerken."
"Yusuf'u hatırladığı geceden sonra Züleyha'nın kalbine bir nefes yerleşti.Bir daha da hiç geçmedi.Kalbinden çıktı nefesin bir ucu,bir ucu tenine değdi."
"aşk benim hakkım,
aşkın,hakkımız olmayanı istemek anlamına geldiğini bildiğimden bu hak ediş,
çünkü bu aşk benim yazgım,
çünkü kutsal kitaplarda zikredilecek benim adım.
Yükselmek için düşmek,arınmak için kirlenmek,çıkmak için batmak lazım.
Yeniden doğmak için ölmeli insan bir kere,
ruh olmak için teni yakmalı kadın ve suyun serinliğini bilmek için ateşe düşmeli kadın.
Vurucu,kavrayıcı ve kuşatan,durmayan,koşan,böyle yazılmış benim yazgım,kutsal kitaplarda böyle geçecek adım,yazgıma ben nasıl baş kaldırayım?"
"Sustu Yakub.Sonra mavi gözlerinin derinlerinde denizler kabararak ağladı.O kadar ki en güzel kıssanın sonuna kadar ağladı.Gözlerine aklar ininceye,bir daha Yusuf'un kokusu ruhuna değinceye kadar ağladı.
Ama Yakup susarak ağladı.Kendisine Yusuf'u vermiş olan,sonra Yusuf'a o rüyayı göstermiş bulunan Rabbinin merhametine sığınarak ağladı.Görülen rüyanın çıkacağına inanarak ağladı.Hüznünü Rabbine şikayet etti de Rabbinden hiç şikayet etmedi.
Yani ki Yakub çok ağladı ama sabrederek,teslim olarak ağladı"
"Söz gelimi Leyla Mecnun'u,Şirin Ferhad'ı,Züleyha Yusuf'u sevdiğini zannedebilir.
Oysa sevmek,en fazla neyi sevdiğini fark etmek demektir ve seven biraz da neyi sevdiğini bilendir."