İnsanların bir araya gelmelerinin şaşırtıcı bir sonucu da kiliseleri doldurmalarıydı. Artık kimin yanına veya uzağına oturduklarına, kimin nasıl koktuğuna veya göründüğüne dikkat etmiyor, kendileri de dâhil olmak üzere herkesi ceset olarak görüyorlardı. Hiçbir önlem almadan kiliselere gidiyor, orada yerine getirdikleri görevle karşılaştırıldığında hayatlarının hiçbir önemi yokmuş gibi birbirlerine sokuluyorlardı. Gerçekten de kiliseye gelmek için gösterdikleri gayret ve söylenenleri pürdikkat dinlerken gösterdikleri ciddiyet ve ilgi, kiliseye gittikleri her gün bunun son gidişleri olduğunu düşündükleri hâlde Tanrı'ya ibadet etmenin insanlar için ne kadar değerli olduğunu kanıtlıyordu.