Kıskanmıyorum ama başka türlü düşünmeye ve sana başka gözlerle bakmaya cüret eden biri karşısında kendimi aşağılanmış ve hakarete uğramış hissediyorum..
"Son bir kez sarılabilir miyim?" dedim..Aslinda o cümlede saklıydı söyleyemediğim her șey. Gitmeni durduramadığımı biliyordum, kalbimde açılan boşluğun artık doldurulamayacağını da..Son bir kez sarılmak...Bir vedadan çok daha fazlasıdır.Elinle değil, yüreğinle dokunmaktır.Gideni durdurmak için değil, kendini toparlamak içindir. Bir nefeslik süreye koca bir hikâyeyi sığdırmaktır.Sarılmak, kirılan yanlarını gizlice toplamak, dilinle söyleyemediğini omzunda anlatmaktır.Belki o an gözlerimi kapatıp içimden
'keşke kalabilseydin" dedim, belki sessizce "böyle olmas gerekiyordu" diye fisildadım kaderime.
Bilmiyorum.
Bildiğim tek şey; o son sarılışın, kalbimde uzun süre yankılanacağı.
Çünkü bazen gitmek zorunda kalanlar kadar, arkasından duranlar da yorulur.Bazen sevgi yetmez, bazen zaman iyileştirmez, bazen insan kalmak ister ama kalbin taşıdığı yük
buna izin vermez...