Umut ettiğin kâbus bu muydu?
Hayır, daha kötüsüydü. Ve öyleydi. Sanki tüm direncimi bir kâğıdın üzerinde bir kömür topuyla derinden karalamış gibiydim ve o eline silgiyi almış, ondan nefret ettiğim zamanın solmuş kalıntılarından başka bir şey kalmayana kadar her şeyi silmişti.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gitseydim çok mu kötü olurdu?
Kim fark ederdi ki? Kimse umursamazdı. Ben yandığı kadar hızlı sönecek küçük bir parıltıydım.
Peki ben ne için savaşıyordum? Bir başkası için hayatta kalmak için savaşmıyorsam, burada olmak bile istemezken kendim için hayatta kalmanın ne anlamı vardı?
Sabahın ışınları sanki cezalandırmak istiyor gibi Enzo’nun perdeleri arasında beni dikizliyordu. Belki de böyle hissetmemin nedeni, ruh hâlim güneş ışığının ve gökkuşaklarının tam tersini yansıttığı içindir.
“Beni mahvedeceksin,” diye tekrarladı.
Mahvedeceğim.
“Mahvetmeyeceğim.”
En azından onun düşündüğü gibi değil.
“Yalan söylüyorsun.”
Söylüyorum.
Gerçeğin peşinden gitmeye karar vererek, “Mahvolacak tek kişi sen olmayacaksın, unuttun mu?” dedim.
Onu kesinlikle mahvedeceğim ve daha sonra bunun için kendimden şimdi nefret ettiğimden daha fazla nefret edeceğim.
