İnsan kendini kaybedecek kadar sevmemeliymiş, öğrendim. Şimdi gel ya da gelme, sen bilirsin. O eski ben yok artık. Kendimi kaybedecek kadar sevmeyi unuturum, demiyorum. Ama bundan sonra, kimseyi kaybetmekten korkacak kadar sevmem, biliyorum..
Sağıma baktığımda orda olmayışını affettim. Gecenin bir yarısı sana gelmek isteyipte suratima kapattığın kapıları çalamayışımı da affettim. Beni içeri almadığın kalbini de affettim. Sonsuz şefkatime karşı olan tüm vicdansızlığını da affettim. Sensiz olmaz dediğim gecelerin sabahına olmayışlarını da affettim. Sensiz olmaz ama oluyormuş. Hayat devam ediyormuş ama içinde hep bir şeyler eksik devam ediyormuş. Teşekkürler bunu bana sancılı bir şekilde öğrettiğin için. Affetmesem ölürdüm kahrından ama affettim.