Feride Nur
@Durdugumyer
5 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Puan vermedi
IQ seviyesi doğuştan düşük olan karakterimiz, bir ameliyat sonrasında üstün zekalı bir insana dönüşüyor. Peki, Charly istediği hayata kavuşabilecek mi? Kabul görmek ve diğerleriyle uyum içinde yaşamak için üstün bir IQ seviyesi yeterli olacak mı?
Charly'nin hem çocukken hem de yetişkinliğinde yaşadığı tüm sorunlar; fiziksel ve psikolojik zorbalığa uğraması, kabul görmemesi bir IQ puanı ile değişecek mi?
Etik ve ahlaki birçok sorunu ve soruyu da ortaya çıkaran böyle bir ameliyat insanlık için bir devrim mi, yoksa insanı sadece zeka seviyesine indiren bir metalaştırma mı?"
Var olmak kabul edilmek midir?1000Kitap
Puan vermedi
"Bir insan sadece öldüğünde mi yok olur?
İnsanın var olması için yaşıyor olması yeterli midir? Yoksa insan, diğer insanlar tarafından tanındığı kadar mı vardır?
Diğer insanların onu kabul ettiği oranda mı dünyada varlık gösterebilir? Kabul görmek, yaşamak ile eşdeğer midir?
Kitabı okurken bunları düşündüm. Farklılıkları nedeniyle kabul görmeyen Esme, yaşarken adeta bir ölü durumuna geliyor. Ailesi tarafından dışlanan bir çocukluk ve genç kızlık döneminden sonra, tamamen yok sayıldığı bir ömür geçiriyor. Romanda aslında 'çalınmış bir hayatı' okuyoruz. Edebi dili zayıf olsa da kurgusuyla okuma keyfi veren bu eser; varoluş ve kabul görme üzerine düşündürücü bir ana temaya sahip."
Hepimizi duygusal olarak biraz kör ve sağır değil miyiz?Duygu ve Düşünce
Duygusal sağırlığı daha önce duymuş muydunuz?
Aleksitimi tanılı bir çocuğun hikayesine konuk oluyoruz. Doğuştan amigdalası çok küçük olan karakterimiz duygusal anlamda kör ve sağır. Hiçbir şey hissedemiyor,hiçbir hissi bilmiyor. Sevinç, öfke, neşe, kaygı, korku, sevgi....
Bunlar onun için hiçbir şey ifade etmiyor.
Peki bunlar öğrenilebilir şeyler mi? İşte bu sorunun peşinden gidiyor hikaye.
İki arkadaşın birbirine öğrettiği 'sevgi' hakkında...
Okuması keyifli olan bu roman benim zihnimde başka bir kapı daha açtı.
Hepimiz aslında biraz aleksitimik değil miyiz?
Hepimiz duygusal olarak farklı düzeylerde de olsa kör ve sağır değil miyiz?
Çağın bize dayattıklarıyla, bunca sesin, görüntünün, uyarının içinde kendi sesimize, duygumuza sağır değil miyiz?
Bireyselleşen ve böylece bencilleşen bu dünyada ötekinin, bizden başkalarının varlığını umursamama hastalığı duygularımızı da acımasızca budadı.
Tabi tüm suçu çağa atmamak gerek.
Sonuçta yaşayan ve tercih hakkı olanlar da bizleriz.
Duygularımıza yeniden seslenme vakti gelmiştir belki.
