Duru Gül
@DuruGul250
32 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Puan vermedi·272 syf.·
2024 37. kitabı
Günümüzün çocuklarının birçoğu oyun meraklısı ama bunun yanında kitap gibi farklı aktivitelerde yapmak isteseler bile bağımlısı oldukları oyundan vazgeçemiyorlar . Bunu bile içerik üreticileri kitap ile oyunu birleştiren kitaplar yazıyorlar . Özellikle 8 - 12 yaş çocuklarının ilgisini yoğun bir şekilde çekiyor bu çocukların büyükleri olarak bizlere de bu kitapların çocuklara uygun olup olmadığına bakmak kalıyor .
Kitabı okuduktan sonraki düşüncelerim pek değişmedi. Tahmin ettiğim kadar kötü değildi .Dürüst olmalıyım, ön yargılı yaklaşmıştım . Oyunların çocukların hayal gücünü geliştirme , pratik düşünme , koyduğu hedefte ilerleme ve azimli olma , fiziksel olarak el ve göz koordinasyonunu geliştirdiği doğrudur . Ama bir yandan da bağımlılık yapması , gerçeklik duygusunu kaybetme gibi olumsuz yanlarıda var . Gerçeklik duygusunu kaybetmeyi kötü bir şey olarak görmüyorum . Bir yetişkin olsun ,çocuk olsun zihnini dinlendirmeye ihtiyacı var ama bunu hep benzer aktivitelerde yaparsa bu o kişiyi geliştirmez . Çocukların oynadıkları Minecraft tekrar okudukları da Minecraft . Oyunu kendileri oynarken kendileri düşünüyorlar bu kitapta sadece beş oyuncunun yaptıkları anlatılıyor. Karakterlerin üzüntüleri , sevinçleri , arkadaşlık ilişkileri yüzeysel anlatılmış . Belki küçük yaş grubunu sıkmamak içindir diye düşünmüştüm okurken ama okuduktan sonra karakterler çok duygusuz ve robota bensetilmiş olduğuna emin oldum . Yan karakterler NPS gibiler .
Ana karakter ise kendisini hep oyunun başrol, kahramanı sanıması çok gözüme battı . Bir grup oldukları halde grup çalışması azminde değil. Oynadıkları oyunun gerçek olmadığını kitabın bir kaç yerinde söylüyor.
"Göz yanılmasıydı her şey . Gerçekte hastanedeki yatağımda uzandığımı biliyordum . Etrafımdaki bütün dünyaysa gözlüklerin
