“Birinin acısına sempati hisseden, öfkelenen siz kıymetli okurlarıma teşekkürlerimi sunarım” son sözüyle bitiriyor yazar kitabını. Ne güzel söylemiş.
Son zamanlarda hepimizin sorgulaması gereken bir konu: Başkalarının acılarına da üzülüyor muyuz yoksa bizim başımıza gelmesin yeter mi diyoruz?!
Kitabı ilk elime aldığımda gençlik kitabı olduğu için basit olacağını düşünmüştüm ama tüm önyargım kırıldı.
Arkadaşlık, aile, okul ilişkilerini gayet güzel gözler önüne seriyor. Özellikle “mobbing” yapılan kişilerin sadece öğrenciler olmadığına dikkat çekmesi de beğenimi kazandı diyebilirim.
Tek seferde okunacak, akıcı ve iyi hissettiren bir kitap!
Dahası, dedi, "hayatım boyunca gözlemlemiş olduğum bir şey var; kendi yaşamlarında ne yapacaklarından asla emin olamamış insanlar, durmadan başkalarının hayatına karışır ve onların tam olarak ne istediklerini bildiklerinden emin oldukları konusunda ısrar ederler.”