Duygu Kara
@Duygukara
7 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
“Yağmuru sevdiğini söylüyorsun
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun,
güneşi sevdiğini söylüyorsun
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun,
rüzgârı sevdiğini söylüyorsun
rüzgâr çıkınca pencereni örtüyorsun.
İşte bundan korkuyorum
çünkü beni de sevdiğini söylüyorsun.”
Reklam
Yollar o kadar kötüydü ki deve üstünde gitsek daha erken
varırdık sanırım. Gittikçe uzaklaşıyor gibiydik. Kafasında
meyve sepetli, altın dişli Hayriye’nin Afrika versiyonu rehber ablamız varmamıza az bir süre kaldığını müjdelerken
ben Jen Teyze’yi dürtüp uyandırmaya çalışıyordum. Otobüs
durduğunda, “Hadi uyan, vardık,” diyordum ama teyzem-
de tık yoktu. Tüm meraklı gözler üstümüzdeydi. Kadın bir
türlü uyanmıyordu. Daha sonra, arkalardan gelen İngiliz bir
kadın, Jen Teyzemin nabzına bakıp, “Aman Tanrım bu kadın ölmüş!” diye çığlık attı. O sırada hemen önümüzde ve
arkamızda oturan Çinliler bağırmaya başladılar. Büyük bir şok içerisindeydim.
Yan tarafımızda oturan iki Malezyalıdan biri parmağıyla beni göstererek, “Bu adam bir şey verdi, kadın yedi ve son-
ra da öldü,” diye bağırdı. O anda herkes dönüp bana baktı.
Gariban dostu market zincirinden aldığım çikolatanın paketi
de kadının avucunun içindeydi. Bu kadarı da fazlaydı. Hare-
ket de edemiyordum. Pencere ile ölü kadın arasında sıkışıp
kalmış bir güvercin gibiydim. Yaşlı kadıncağızın ölmesine
mi üzüleyim, kadının yediği son şeyin 20 kuruşluk Cocostar
olmasına mı yoksa beni katil diye suçlamalarına mı? O esnada polis ve ambulans arandı. Kadıncağızı ambulansa aldılar, otobüsten kimsenin inmesine izin vermeyerek hepimizi
polis merkezine götürdüler.
Sabah uyandığımızda içimize çektiğimiz havanın, satın aldığımız maddi değeri olan birşeyden daha değerli olmasının sebebi nedir? Çünkü hayat senin sahip olduğun en büyük zenginliktir ve o olmadan sahip
olduğun hiçbir şeyin önemi yoktur. Biz yaşamın kendisinin
bir parçası olarak var olan hiçbir canlı organizmadan daha
önemli ve ayrıcalıklı değiliz. Bunu her zaman aklımızda tutmalıyız. Şu ölümlü dünyada yaşadığımız süre boyunca istediklerimizi yapabiliyoruz. Diğer canlılardan farklı olarak,
yaptığımız şeyleri daha iyi hale getirebilmek tamamen bizlerin elinde. Başarılarınızın tadını çıkarın, kazandığınız paranın tadını çıkarın, ama kendinizi varlığınızın gerçek özünden ayırmayın. Para gelip geçicidir! Dışarı çıkın, ellerinizi gökyüzüne kaldırın, derin bir nefes alın ve dünyaya sarılın.
Zenginlik nedir ki!?
Yaşadığımız dünyada nefes alıp verdiğimiz her saniye, hiçbir paranın satın alamayacağı en büyük armağandır! Hiçbir
para, kalıcı bir mutluluk satın almaya yetmez. Para sadece bir
araçtır. Hayat bizlere sunduklarıyla zenginliğin en büyüğünü
verirken yine de Kapitalist sistemin mahkûmu olarak maddi
zenginliğin ihtiyacını duyuyoruz. Doğa bizlerin ihtiyaç duyduğu suyu, yiyeceği, barınak oluşturmamızı sağlayacak tüm
materyalleri ücretsiz olarak verir. Doğa bizlere aynı zamanda
diğer insanlarla huzurlu bir şekilde yaşamamız için gerekli
olan sevgi, nezaket, saygı, dürüstlük gibi nitelikleri de sağlar.
Bize kalan tek şey paylaşmaktır.
Saat gece on ikiyi geçtiğinde arabası balkabağına dönüşen talihsiz Külkedisi gibiydim. Hesabımda hiç para kalmamıştı ama mutluydum!
Bir hayalimi daha gerçekleştirmiş olmanın haklı gururunu
yaşıyordum. “Cumali neden araban yok?” diye soranlara,
“Kullanamıyorum,” cevabını veriyorum yıllardır. Evet çok
iyi bir şoför olduğum söylenemez fakat asıl gerçek şu ki ne
zaman param olsa, araba almaktansa, yarın ölecekmişim gibi anın tadını çıkarmayı ve hayallerimin peşinde koşmayı tercih
ederek paramı bu şekilde harcıyorum.