Elif Tuğçe Balaban
@ETB12
384 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Olmadı Alex MichaelidesAlıntı
Yazar ile tanışmam Sessiz Hasta kitabı ile olmuştu. Ki zaten kendisinin de sonradan öğrendiğine göre ilk kitabıydı. Sessiz Hasta kendini okutan ve merakla sayfaları sömürmenize sebep olacak bir kitaptı. Hal böyle olunca yazarın peşine düşüp yazdığı diğer iki kitabı da edindim.
Yitik Kızlar kitabı da Sessiz Hasta kadar olmasa da kendini yine zevkle okuttu. Bazı tutarsızlıkları göz ardı edebilirseniz rahatlıkla keyif alabilirsiniz. Ancak üçüncü ve son kitabı olan Hiddet açıkçası hiç beklediğim gibi çıkmadı. Yazarın kendine özgü temposundan yazım stilinden ve zeki çağrışımlarından uzak geldi bana. Kendisiyle pek bağdaştıramadığım bir roman Hiddet.
İlk baştan itibaren ucuz bir Agatha Christie gerilimi gibi başlayan hikaye (yazar feyz aldığını da kitabın son sözünde belirtiyor) gerilim kitaplarında beklenen doğal akıştan çok uzakta yazılmış. Yazarın ‘yazar’ olarak seçtiği ana karakteri Elliot Chase’in bitmek bilmez anlatımı, zamansız aktarımları kendince kurguladığı plan üzerinde yaşanan aksaklıkların sonunda başına gelenler ve birçok yerde göze çarpan mantık hataları ile boğulacağınız kitap bir yerden sonra ‘bitse de gitsek’ duygusunu kapılmanıza sebep oluyor.
Beğeneni seveni zevk alanı belki de vardır. Tartışılmaz.
Fakat bir noktadan sonra kimin kimi ne sebeple öldürdüğü ya da geride kalanın başına ne geldiği hiç umrumda olmadı. Çünkü o kadar uzadı, o kadar yıprandı ki hikaye, soğudu roman.
Aslında yazar Alex belki farkında olarak ya da olmayarak bu sıkıcılığa sebep olan baş nedeni Elliot üzerinden şöyle açıklıyor:
Kocasıyla kendisini aldatan en yakın arkadaşı olan Kate’i affetmiş ama çok daha azını yapan beni affedememişti.
İşte bu nokta da Lana ‘nın finalde verdiği karar hükmünü benim gözümde kaybetmiş oldu.
Ez cümle: Daha iyi olabilirdi.
Sık sık hayatın bir gösteriden ibaret olduğunu düşünürüm. Bütün bunların gerçek olmadığını. Aslında sadece rol yapıyoruz, hepsi bu! Sadece sevdiğimiz birini ya da sevdiğimiz bir şeyi kaybettiğimizde oyundan çıkıyor ve bütün her şeyin, içinde bulunduğumuz bu kurgulanmış gerçekliğin ne kadar yapay olduğunu görüyoruz.
