Elif Tuğçe Balaban
@ETB12
384 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Ah Saramago!
Her defasında nasıl aynı hissi yaşatabiliyorsun bana: “Mümkün, sade ve gerçek.”
Çatıdaki Pencere gerçekten de bu eserin dünyaya açılan perdesi!
Oldukça basit bir anlatım ile normalde kimsenin ilgisini çekmeyecek insanlarla dolu bir apartmanda olan bitenin, kitabın son sayfasını da okuduğunuzda aslında ne kadar da tanıdık olduğunun kitabı bu!
Saramago eşsiz bir yazar. Bu kitabını da elime aldığımda okuduğum tüm eselerinde olduğu gibi elim boş dönmeyeceğimi biliyordum. Hakikaten de yüreğim coşarak, merakla ama en çokta -her şeyi anlayarak - okudum Çatıdaki Pencereyi…
Okumak isteyenler bir an bile düşünmesin… Hayat ve gerçek ancak bu kadar beklenmedik ölçü de sıradan yazılabilirdi!
Çatıdaki Pencere gerçekten de bu eserin dünyaya açılan perdesi!
Oldukça basit bir anlatım ile normalde kimsenin ilgisini çekmeyecek insanlarla dolu bir apartmanda olan bitenin, kitabın son sayfasını da okuduğunuzda aslında ne kadar da tanıdık olduğunun kitabı bu!
Saramago eşsiz bir yazar. Bu kitabını da elime aldığımda okuduğum tüm eselerinde olduğu gibi elim boş dönmeyeceğimi biliyordum. Hakikaten de yüreğim coşarak, merakla ama en çokta -her şeyi anlayarak - okudum Çatıdaki Pencereyi…
Okumak isteyenler bir an bile düşünmesin… Hayat ve gerçek ancak bu kadar beklenmedik ölçü de sıradan yazılabilirdi!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Muhteşem Basitlik! Ve Basit Gerçek!Alıntı
Harry Hole maceralarından biri olarak inceleme yapmadan direkt alıp okumaya başladığım Krallık, 9. Sayfasına kadar Harry Hole değil de Roy Carl ve babası arasında geçeceğini belli eden bambaşka bir serüvenin kitabı çıktı. O ilk sayfalarda kendi halinde bir ailenin çocuklarının köpeklerine çekinmeden neler yapabileceğini okumuş ve Jo Nesbo nun sıra dışı hayal gücüne kendimi teslim etmiştim. Roy’un dünyasından gözlemdiğimiz hayatın içine girdiğimi zannederken bir anda sıkıcı bir konunun akışmayışına bunalarak şaşırdım. Kitap akmıyor nereye hizmet ettiğinin sinyallerini vermiyordu. Büyük bir hayal kırıklığı ile Jo Nesbo bu olamaz derken ona şans vermenin daha akılcı olacağını düşünüp sıkılsam da devam ettim.
Ve bir noktadan sonra muazzam bir anlatımın inanılmaz basit ama karmaşık bir hikayenin ve en önemlisi de içinden çıkılması zor bir serüvenin ortasında buldum kendimi.
Jo Nesbo!!!
Sen her zaman NE YAPMAN GEREKİYORSA ONU YAP!
Zazie !1000Kitap
Zazie Metroda … Nasıl desem hani Le Monde'nin 20.yüzyılın en iyi 100 kitabı arasına girmiş bir kitap olarak anlayacağım algılayacağım ve beğenmesem bile bana katacaklarını kucaklayacağımı sandığım bir kitap!
Asla ve asla okunmaz/kötü/karmaşık/yakın demiyorum diyemem!
Fakat sorun şu ki; ben Fransız değilim ve kültürüne dair en ufak bir bilgim bile yok. Bu da Fransız kültünün neredeyse tüm dinamiklerini içinde barındıran kara bir mizahın sunumu olan kitaba alışamamamı sağlamış oldu.
Roman Zazie adlı yaşına göre akıl almaz boyutlarda gözü açık ve sövgü dilli bir çocuğun, annesi tarafından, geçinmek için geceleri kadın kılığına girip dans eden dayısının yanına iki günlüğüne bırakılmasıyla başlıyor. Zazie yalnızca metroya binmek istese de şehirde gerçekleşen bir grevden ötürü bu isteğini yerine getiremiyor ve alıp başını evden gidiyor. Sonrasında olanlar hikayenin akışını yalnızca ve yalnızca bir araya gelenlerin motivasyonunu güçlendirmek adına besliyor. Bu noktadan itibarende tamamen sokak ağzı dediğimiz bir üslupla yazılan kitabın satır aralarında anlatmak istediğiyle örülüyor. İşte Fransızlar için ‘yabancı okuyucunun’ da zulmü başlamış oluyor. Eserde o kadar fazla -hiç belli olmasa da- ayrıntı var ki, günümüz Fransız toplumu okuyucusu bile vurguları algılamakta güçlük çekebilecekken (kitap 1959 da yazıldı) bizlerin halini varın siz düşünün …
Kitaba can veren ruh katan ne varsa mahrum kaldığım bu eseri okumak bana ancak daha önce hiç deneyimlenmediğim bir üslupta bir roman okumayı sağlamıştır ancak.
Büyük bir beklentiniz olmasın. Hatta hiç olmasın … iyi okumalar
Olmadı Alex MichaelidesAlıntı
Yazar ile tanışmam Sessiz Hasta kitabı ile olmuştu. Ki zaten kendisinin de sonradan öğrendiğine göre ilk kitabıydı. Sessiz Hasta kendini okutan ve merakla sayfaları sömürmenize sebep olacak bir kitaptı. Hal böyle olunca yazarın peşine düşüp yazdığı diğer iki kitabı da edindim.
Yitik Kızlar kitabı da Sessiz Hasta kadar olmasa da kendini yine zevkle okuttu. Bazı tutarsızlıkları göz ardı edebilirseniz rahatlıkla keyif alabilirsiniz. Ancak üçüncü ve son kitabı olan Hiddet açıkçası hiç beklediğim gibi çıkmadı. Yazarın kendine özgü temposundan yazım stilinden ve zeki çağrışımlarından uzak geldi bana. Kendisiyle pek bağdaştıramadığım bir roman Hiddet.
İlk baştan itibaren ucuz bir Agatha Christie gerilimi gibi başlayan hikaye (yazar feyz aldığını da kitabın son sözünde belirtiyor) gerilim kitaplarında beklenen doğal akıştan çok uzakta yazılmış. Yazarın ‘yazar’ olarak seçtiği ana karakteri Elliot Chase’in bitmek bilmez anlatımı, zamansız aktarımları kendince kurguladığı plan üzerinde yaşanan aksaklıkların sonunda başına gelenler ve birçok yerde göze çarpan mantık hataları ile boğulacağınız kitap bir yerden sonra ‘bitse de gitsek’ duygusunu kapılmanıza sebep oluyor.
Beğeneni seveni zevk alanı belki de vardır. Tartışılmaz.
Fakat bir noktadan sonra kimin kimi ne sebeple öldürdüğü ya da geride kalanın başına ne geldiği hiç umrumda olmadı. Çünkü o kadar uzadı, o kadar yıprandı ki hikaye, soğudu roman.
Aslında yazar Alex belki farkında olarak ya da olmayarak bu sıkıcılığa sebep olan baş nedeni Elliot üzerinden şöyle açıklıyor:
Kocasıyla kendisini aldatan en yakın arkadaşı olan Kate’i affetmiş ama çok daha azını yapan beni affedememişti.
İşte bu nokta da Lana ‘nın finalde verdiği karar hükmünü benim gözümde kaybetmiş oldu.
Ez cümle: Daha iyi olabilirdi.
Vay vah! Vay…
Gerçek bir roman.
Yaşayan bir çocuk-kız-kadın!
Hepsinin içinde bir kimlik savaşı…
Dogmatik aile gelenek ve göreneklerine gözlerini açar açmaz, tüm yaşadıklarını normal görmeye ve ona göre yaşamaya çalışan bugünün doktoru!
İnanılmaz bir var olma hikayesi… ve hepsi şaka gibi olsa da gerçek…
Açıkçası Talebe adlı kitabı okumaya başladığımda böylesine akıl almaz bir eser okuyacağımı sezinlememiştim. Fakat gerçek şu ki; kesinlikle okunması gereken bir yapıt.
Etkileyici, sürükleyici ve şaşırtıcı!
Tara Westover ve ailesinin gerçek yaşamına zaman ayırın derim hiç düşünmeden!
Tara Westover ve ailesinin gerçek yaşamına zaman ayırın derim hiç düşünmeden!