Keşke yüreklerimizi de yıkayabilseydik
Geçen zamanın kirlerinden,
Ve tıpkı onlar gibi benliklerimizi de,
Arındırabilseydik su ve havanın büyüsüyle
İşte o zaman yeryüzü gerçekten de
Bayram yeri olurdu çamaşır gününde!
Kasvetli geceye bakmak için perdeyi kaldırdığında ay bulutların arasından sıyrılıp parlak,müşfik bir yüz gibi ışıldadı ve sanki sessizce şöyle fısıldadı:”Rahat ol,sevgili ruh!Bulutların ardında daima ışık vardır.”
Jo’nun nefesi bu noktada kesildi,başını gazeteye gömerek hikayesini birkaç gözyaşıyla ıslattı;çünkü özgür olmak ve kendisini seven insanların takdirini kazanmak kalbindeki en büyük dilekti ve bu,o mutlu sona doğru atılan ilk adımdı.