"Ne mutlu cehaletin koruyucu rahmi içinde bir cenin gibi büzülüp yatanlara"
Reklam
İnsan, kendine kurallar koyulan bir hayvan gibi her duruma alışıyor.
Onu bekliyorum, evet, her gün, her an bekliyorum, ama tuhaf bir bekleyiş bu. Umutlanmadan, hatta sanki hiç önemsemeden bekliyorum. Bir üzüntü hissetmiyorum artık. Bu bekleyişin en önemli yönü, sürekli bir durum olması; düşüncelerimin, hayatımın doğal bir parçası gibi.
Denizler ötesine giden kişi yalnızca iklimi değiştirmiş olur, aklını değil.
Reklam