Islak gülüşlerim var benim.
Kuyular kazılmış yollarımda.
Merdivenlerin kırık basamakları dizilmiş duvarlarıma.
Yürürüm, zıplarım, koşarım, tırmanırım ama bir noktadan sonra bilinmez sebeplerle düşmeye başlarım .
Yine de düştüğüm noktada bir trambolin beni bekliyor gibi hissederim.
İnişe geçiyoruz diyen kaptanın sesiyle açarım kollarımı.
Uçamasam da kanat çırparım, bülbül olmasam da bülbül gibi şakırım.
Kendi gökyüzümde ,kendi yeryüzümde ,kendi dünyamda yaşarım.
Düşüşlerim sert olursa da gülüşlerim bir o kadar ıslak olur benim.
Kazanmak ya da kaybetmek lugatımda olmadığımı için "YENİDEN!" "YENİLEN!" der kendi kozamda yaşarım.
Ebbek
#ebbekinkaralamadefteri