İnsan birine duyduğu güveni bir kere kaybedince geri dönüşü olmuyor. Acaba beni ne zaman yeniden yaralar, bu sefer ne yapar da sırtımdan vurur diye bekliyorsun içerde bir yerde acıyla. Dışardan belki yolunda gibi görünüyor birşeyler ama hiç birşey eskisi gibi olmuyor...
" Merhamet istemiyorum, hiç kimsenin acımasına ihtiyacım yok, merhamette zulmün bir parçası; ne bana acıyın ne de çocuğuma. Merhamet zulmün merhemi olamaz."
Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.