Ebrar
@EbrarTaskran
" Evet ruhun yarası hiçbir zaman tam olarak kapanmıyor. Beden daha çabuk onarıyor kendini. Kalbin attığı sürece vücut iyileşebilir. Oysa ruhun bir kez darbe aldı mı, o yara dikiş tutmuyor. Sonuna kadar kendi kendine kanamayı sürdürüyor. Ama öte yandan, hayat da devam ediyor."
Reklam
"Kötülüğün toprağında özgürce dal budak salan bir zekanın neler yapabileceğini kestirmek imkansızdı."
" Hayat, canlılara öncelik tanırdı. Ölenlerin görüntüleri, sesleri, kokuları, anıları, izleri ağır ağır silinir giderdi. Acı ama galiba başka yolu da yoktu. İnsan pek de vefalı bir varlık değildi. Önemli olan ölenleri tümüyle unutmamak, ruhlarından bir parçayı benliğinize katarak, onların gönlünüzde yaşadığına kendinizi ikna etmekti."
" Birinin yanında olmak, bedenen varlığını sürdürmekten öte bir anlam taşımalıydı. Mesela kalbinin kırıldığını tek bakışından anlamak, belki yemek yemediğini fark edip sıcak bir tabak hazırlamak, belki onun uykusuz olduğunu fark edip daha az gevezelik etmek, belki sadece ihtiyacı olduğunu fark edip ona sımsıkı sarılmak, ya da ben buradayım diye güven verici bir sesle fısıldamak gibi... Sorgusuz, sualsiz, sebepsiz."
Reklam