"Buraya kadar geldim. Ama önümdeki yol, çıkmam gerektiğini bildiğim yol, kalbimin doğru bildiği şeyle çelişiyor. Ruhumu feda edersem yaşamımın ne değeri kalır?"
"İşte yolcuların küçük, tecrit edilmiş dünyasının dışından insanlara bağlanmanın böyle bir şey olduğunu fark etti Etta. Zaman çizgisinin insafına kalmışlardı. Onları kurtarınca işlerin daha kötüye gitmeyeceğinin bir garantisi yoktu ama onların ölümünün bilgisiyle yaşamak..."
"Ben insanlığa, barışa,olayların doğal düzenine inanıyorum," dedi. "Yapabildiğimiz şeyin gücünü dengelemenin tek yolunun, özveride bulunmak olduğuna inanıyorum. Bizim kaderimizde olmayan şeylere ve kişilere sahip olamayacağımızı,her sonucu kontrol edemeyeceğimizi, ölümü kandıramayacağımızı kabul etmek gerektiğine inanıyorum. Aksi takdirde tüm bunların hiçbir anlamı kalmaz."