Hep hayat acımasız diyorduk ama acımasız olan hayat olmuyordu işte bu noktada. Acımasız olan insanlardı, en kötü anıların mimarı insanlardı, zulmeden insandı, hak gasp eden, adaletsizliğe hüküm süren insandı. Dünyayı kendi elleriyle insan oğlu öldürüyordu. Hayatı başlatan kadınlar katlediliyor, hayvanlar zulüm görüyor, çocuklar istismara uğruyor dünya pek çok kötü olaya daha sahne oluyordu. Hayat, hayat değil ölüm saçıyordu artık. Çünkü insan kötüydü, insan çok kötüydü, insan çok kötüydü. Yahu çocuklar ölüyordu. Çocuk be çocuk, küçücük günahsız bir melek. Çocuk ölür mü hiç?