Ebrar çevik
@Ebrarcvk
Instagram @renkli_dunyam_ebrar
Reklam
“Kader ağlarında hepimiz birer kuklaydık ve yaşanacaklar asla prova edilmemiş bir oyundan ibaretti”
İktidarın körlüğü ile bireyin uyanışı. Ülkede bir seçim günü yaşanıyor ancak seçmenler gelmiyor, sandık görevlileri bu durumu önce yağmurlu havaya bağlıyorlar ancak yağmur azalınca da gelen yok. Herkes tanıdığını arayarak oy vermeleri için çağırıyor. Saat dolup sandıklar açıldığında %83 oranında BEYAZ OY, boş oy, çıkıyor. Halk devlete karşı tepkili, seçim yapmak değil devlete bir ders vermek istiyor. Ortada bir suç, şiddet ya da lider yok; sadece halkın sessiz bir iradesi var. Buna rağmen devlet hemen bir "gizli örgüt" ve "dış güç" komplosu icat edip, buna sebep olan kimler varsa bulunup onları cezalandırmak istiyor. İktidar halkından o kadar korkuyor ki mutlaka bir suçlu bulmanın peşine düşüyor. Olaylar büyüyor ve şehir resmen kuşatılıyor. Araştırma komisyonu kuruluyor, bunların içinde bir müfettiş var, işin içine girdikçe devletin hırsı ile halkın seçimleri arasındaki gerçekleri görmeye başlıyor, vicdanının sesine kulak veriyor. Gelen mektupta anlatılanlar bu komisyonu zamanında Körlük İlletinde kör olmayan tek kişi olan doktorun karısına ve o gruba yönlendiriyor. Takipler, ev görüşmeleri derken devlet bir günah keçisi bulmanın gücünü elinde tutuyor ancak Beyaz Oy atılmasının sebebinin doktorun karısı olamayacağı söylense de başkan bunu kesinlikle kabul etmiyor, müfettiş ise vicdanen rahatsız. Aslında zamanında körlükle mücadele eden halk şimdi beyaz oyla kendi istekleri ile devlete bir ders vermek istemişti. Ancak devlet halkın karşısında kendini o kadar aciz hissetti ki demir yumruğunu vurmak için yapmadığı kalmadı. Sonu çok hüzünlüydü. Çok severek okudum
Mislina içten içe Akif Selime hep gel,anla halimden dedi ve hayallerine kavuştu. Uzun süre onu görmeyen Akif Selim bir gün onu gördü,kalpleri ısındı, Mislina’nın gerçekleşmez sandığı hayalleri bir gün gerçek oldu. Çok tatlı bir hikayeleri oldu. O sımsıcak üniversite dostlukları, Kadir’in kalp ağrıları, Ezgi’nin hayatın ucunun kaçtığını düşünürken karşısına hayallerinin bile ötesinde çıkan şansı. Mislina ve Akif Selim’in sımsıcak ilişkileri çok güzeldi. Sadece bu son kitapta bazı yerler anlatılmadan üstünkörü geçilmişti, onlar da tam verilseydi çok daha güzel olurdu. Herkes mutlu, Mislina herkesten mutlu.
Ancak kitabın sonunda bir hüzün orada da uzun uzun yıllar sonraya atlamış, keşke o günü, o geçen yılları da biraz okusaydık. Ayrıca kitabın sonu çok ikilemde kalmış, diğer kişilerin yorumlarına bakınca da başka anlaşıldığı belli
SPOİLER, KİTABI BİTİRMEYEN GERİSİNİ OKUMASIN!!!
Aradan geçen uzun yıllarda Akif Selim kitabının devamını yazmamış yazamamış, mislina maziyi yad etmek için albüme bakıyor,yaşını saymayı bırakmış,kaç yaşında olduğunu bilmiyormuş,sadece yaşıyormuş ve her şeyin başladığı apartmana yıllar önce tekrar taşınmış, 457. Sayfada kızı Leyla (20 yaşına gelmiş kız) babası için “ keşke görseydi beni de burada olsaydı” diyor. Buraya kadar yazılandan anladığımız Akif Selim ölmüş, Mislina da onun yasını tutuyor. Sonrasında dışarı bakıyor nerde kaldı diye düşünüyor ve sokak lambası altındaki bankta Akif Selim’in oturduğunu görüyor, mislina ona mandalina soyup götürüyor. Neredeydin diyor ve (459.syf) Akif Selim de babasını ziyarete gittiğini, babasının herkese selamının olduğunu söylüyor ve seni de görmek istiyor diyor. Mislina da gideriz tabii,gitmez olur muyuz diyor.Burada da mislina’nın hayal gördüğü çıkıyor ortaya. Çünkü babası zaten ölmüştü. Sonra Akif
