Birinci telakkide ölüm, bir yok oluş, hiç varolmamış gibi bir hale dönüş, ademe(yok olmaya) mahkumiyet; ötekindeyse amellerin bitip hesap vermenin başlangıcı olan ân... Böylece ölüm, birinde hayatı bir haz aracı olarak kullanmaya iten motif olurken, ötekinde kul olmanın gereklerine riayet etmenin uyarıcısı oluyor.