EbRu
@Ebru2012
Benim fikrimin pek önemi yoktu. Kararlar, her yerde olduğu gibi, erkekler tarafından alınıyordu ve ben onlardan biri değildim.

Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Eddy doğunca ne dedi biliyor musun ailedekiler ,ilk evladına kavuştun, üstelik ne şanslısın, erkek babası oldun dediler, peki ben ne dedim onlara hayır dedim, hayır, Eddy benim ilk çocuğum değil, benim iki evladım daha var, üvey falan da değiller. İnsanın çocuğu ya vardır ya yoktur, üvey evlat diye bir şey yok benim kitabımda, olamaz, yok öyle bir şey.
Acıya alışıyordu insan, bir şekilde alışıyordu nasılsa, sırt ağrılarına alışan işçiler gibi. Bazen, evet, acı baskın geliyordu. Demek alışmak değildi bu tam anlamıyla, uyum sağlıyordu insan, acısını gizlemeyi öğreniyordu.
Zevklerim de yine kendiliğinden, yine neden olduğunu bilmeden ve anlamadan, Kadınsız zevklere yönelmişti. Erkek kardeşlerim bilgisayar oyunlarıyla, rap müzikle ve futbolla yatıp kalkarken, ben tiyatrodan, kadın pop şarkıcılarından ve oyuncak bebeklerden hoşlanıyordum.