Büyüdüm, izlemeyi sevdim.
Uzaktan.
Uzaklaştım.
Konuşmadım.
Dinledim.
İçimi yeryüzünün fısıltısı ile doldurdum.
Uzunca bir vakit durdum
Hem durmak güzeldi.
Dönen dünyaya ayak uyduranların arasında, durup dünyanın dönüşünü izlemeyi öğrendim.
İnsan, kendini anlar. Başkasını anladığı anlarda dahi kendini anlar. Anladığı yüzeydedir daha çok. Hatta hiç olmadığı kadar 'o an' dadır. Yanılgıdır oysa. O an'ın cazibesi, geçmişi unutturmuştur. Gecmişse, başkasını anlayacağı yerde kalmıştır.