Ebru ÇAĞLAYAN
@EbruCaglayan
ebrucaglayan.blogspot.com
İnstagram : caglayanebru_
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir çocuk kitabından ziyade yetişkinlerin okuması gereken bir kitap. Modern hayatın hızlılığı içinde kaybedilen bir çok şeyi hatırlatıyor. Aslında kısaca, yavaşlamak anı kaçırmak değildir, anı fark etmektir, diyor.
Reklam
Birçok hayat serüveninin terapi odasındaki keşif yolculuğunu anlatan akıcı ve güzel bir kitap. En güzel mesajı ise bazı insanlara duvarlarını gösterseniz dahi o duvarlarla yaşamaya devam ediyorlar. Aynı zamanda çocukluğumuzda kalıplaşan şemaların, seçimlerimize ve hayatımıza etkilerilerini güzel bir şekilde aktarıyor.
"Belki de bizler birbirimizin gerçeğini göremeyen ve aynı acıları paylaşan insanlarız."
Bu kitabı okuduktan sonra şunu söyledim kendime, "Keşke Nietzsche ile Brauner gerçekte bunu yaşamış olsaydı."
Kendi hayatımıza dair keşifler sunan bir kitap olduğunu düşünüyorum. Nietzsche ile Brauner arasında geçen konuşmalar her insanın doğasında varolan sorgulamalar . Kendi penceremizden yalnızca kendi oluşturduğumuza inandığımız bahçemizi görürüz. Ve o bahçe aslında doğduğumuz andan itibaren şekillenmeye başlar. Ama kendimize bir ayna bulmadığımız takdirde bahçemizin kör noktalarını göremeyiz. Bu kör noktaları bazen fark etsek dahi kendimize ifade edemeyiz. Çünkü ilmek ilmek oluşturduğumuz o bahçe her ne olursa olsun bize aittir ve her kör nokta bizi en baştan oluşturacaktır. Çünkü parçalar bütüne etki eder. Aslında kör noktalar konfor alanıdır, kör nokta olarak kalmasına izin verdiğimiz sürece. Bu kitap bana insanın konfor alanında çıkmasının varoluş sancısını nasıl oluşturduğunu ve her sancının bizi bize bir adım daha yaklaştırdığını hissettirdi.
Özellikle eğitim alanındaki kişilerin ve ebeveynlerin okuması gerektiğini düşündüğüm bir kitap. Çocuklarda iç motivasyonun-dış motivasyonun başarı ve kişilik gelişimi açısından etkilerini yapılan deneyler ve araştırmalar ışığında sunan bir kitap.
Kötülük birilerinin ihtiyacı haline geldikçe şevkle ve daha güçlü şekilde devam ediyordu. Ve ihtiyaç duyan kişiler malesef ki normal günlük hayatına devam ediyor dediğimiz insanlardı. Bariz kötüdür diyemediğimiz. Ama asıl kötüyü cesaretlendiren, o bariz kötüdür diyemediklerimiz imiş. Bana bunları hissettirdi bu kitap. Kendimizi yalnız ve umutsuz hissettiğimiz her olay aslında bizim adım atmamız gereken birer sınav olabilir. Durmak çoğu zaman acı veriyor ya da kötü olan döngüleri bize tekrarlatıyor. Ve insan adım atmadan durması gerektiği yeri de bilemez zannımca...
Reklam