Bir gün elinde bir silah ile: "Piyango çıktı. Bu dünyanın sahibi benim...Vb..." diye haykırarak içeriye girdiğinde kafedeki dokuz-on kişi birden başlarını çevirip ona bakmıştı, kasanın arkasındaki kıvırcık saçlı kafe sahibesi kadın ise hiç istifini bozmadan ona silahı bırakmasını söyledi. Ona dikkatle bakmaya başladılar, belli ki öfkesini beyni bu biçimde zapt ediyor, onu bu biçimde denetim altında tutuyor ve bunun için de şu an epey enerji harcıyordu: "Neden bunu yapayım, ben dünyanın sahibiyim..." Kasadaki kadın yine aldırış etmedi, öfkesini engelleyerek: "Senin dünyan dışarıda..." İçeridekiler gülmeye başladılar, adam bir an şaşırdı sonra dışarıya çıkıp uzaklaştı, peki ne olmuştu: kadın öfkesini engellemiş, sonra engellenen enerji serbest kalmış, kadın bu enerjiyi espri biçiminde kullanırken, kafedekiler ise aynı enerjiyi 'gülmek' için kullanabilmişlerdi...