Ece Kartal
@Ece_m1
Öylesine biri...
“Sabah titreyen telefonumun sesiyle uyandığımda gün çoktan ağarmıştı, yuh, neredeyse akşam olacaktı! Telaşla telefonumu alıp önce saate baktım. Saat ikiyi geçiyordu. Sonra sıradan bir hevesle Ege’den gelen mesaja baktım.
Şok...
O an kalbimin durduğunu hissettim.
“Günaydın” değildi mesajı.
“Uyandın mı?” Değildi
Mesajı benim hayallerindeki mesajıydı. Benim aylardır beklediğim mesajdı gözlerimin önünde duran bu mesaj. Gözlerimi dolduran, beni havalanıp uçmaya iten mesajdı bu. Titreyen gözlerimi mesaja tekrar çevirdim ve hayal olup olmadığımı anlamak için tekrar okudum.
“Aşağı in ben geldim.”
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Baksana...” diye fısıldadım, Ege o muhteşem ela gözlerini duvara çevirdiğinde çaresizce gülümsedi dolu gözleriyle.
“Sözümü tuttum.” Dedi, “seni ayaklarıma getirdim.”
Aklımda bana aylar önce kurduğu o cümle,
“Söz veriyorum seni bir gün ayaklarıma getirteceğim İzmir. Yaz bunu bir kenara.” Kollarımda Ege, gözlerimde duvardaki gölgemiz. Ben İzmir, yıllarca Ege’sini aramış, Marmara’larda, Orta Doğularda kaybolmuş İzmir. Her şeyini kaybetmiş, sonra tekrar bulmuş İzmir. Hayatı boyunca hep bir başına kalmış, şimdi iki olmuş İzmir. Ben İzmir ve bu İzmir’in Ege’sine kavuşma hikayesi.”
“Biliyor musun Ege, ben senin göz rengini bilmiyorum! Ne görüntülü aramada ne fotoğrafta net olarak görebildim!” Siz hiç, birinin fotoğrafını saatlerce incelediniz mi? Ben inceledim.
“ Ela “ Yazdı, “Ara ara yeşile kaçan, ara ara kahverengiye dönen ela gözler.” Dünyanın en güzel gözleri yani.
“Hadi gözlerinin göründüğü bir fotoğrafını at!” Tam birkaç saniye sonra bir fotoğraf geldi. Öyle bir fotoğraf ki kalbimi tekleyen... Ege, yatak başlığına yaslanmış darmadağınık kabarık saçlarıyla oldukça asi bir bakış atıyor kameraya! Ve benim içim eriyor. Gözleri şu an tam olarak bal rengi. Dudakları kalın, yüzünün her noktası güzel.
“İzmir... Yirmi dakikadır yazmıyorsun. Bir sorun mu var? Yirmi dakika. Size yemin ederim, yirmi dakikadır fotoğrafına bakıyordum...
“Ya, internet koptu!” Yazdım birden. Yalana bak! Fotoğrafına bakakaldım Ege. Bakakaldım.
“Kesin yaşanmıştır bu.” Ege’nin mesajıyla büyük bir kahkaha attım.
“Ciddiyim başka ne olabilir ki?
“Mesela fotoğrafıma bakmış olabilirsin.” Sırıtmaya başladım.
“Saçmalama!” Sonra gülerek devam ettim, “Sanırım evet. Ama seni değil odanı inceliyordum. Arkandaki saat Ikea’dan değil mi?”
“İzmir...” Yazdı Ege, “Uyumadan önce bana sesinle iyi geceler der misin?”
Hafifçe gülümsedim ve derin bir nefes aldım. Boğazımı temizleyerek kendindem beklenmeyecek bir cesaretle sesimi kaydetmeye başladım.
“İyi geceler Ege... Benli rüyalar!”
Yolladım ve üzerinden dakikalar geçti. Ama hala cevap vermiyor.
“Ege... Bir sorun mu var?
Cevap anında geldi. “Ya, internet koptu!” Buna emindim!
“Kesin yaşanmıştır bu.” Yazdım gülerek
“Ciddiyim başka ne olabilir ki? Ses kaydını defalarca dinleyecek değilim. Başa sarıp sarıp, gözlerimi kapatıp her defasında yanındaymışsın da bana her defasında iyi geceler diyormuşsun gibi hayaller kuracak değilim. Sanki birazdan
“Hiç mi umudun yok? Belki bir gün yan yana oluruz. Belki bir gün dokunurum sana. Belki bir gün öperim seni. Acı çekeceğimi bilmediğimi mi sanıyorsun? Ben şimdiden çekiyorum o acıyı. Aylarca bekledim seninle konuşmak için, iki haftadır her saniyende hayatındayım, uyuyorsun biliyorum, yemek yiyorsun biliyorum, dolap kapağının kulpu çıkıyor bunu bile biliyorum. Ama yanında olamıyorum, acı çekiyorum. Uyuyakaldın ve Allah kahretsin dedim ya, Allah kahretsin gidip üstünü örtemiyorum. *r*sp* çocuğunun teki seni taciz etti. Ne yapabilirdim? Hiçbir şey... hiçbir şey, kocaman bir hiçlik. Bunlar acı vermiyor mu sanıyosun? Ve ben bu acıya rağmen varım, acı çekmeye de varım. Sen var mısın? Yoksa hayatının sonuna kadar bir korkak olarak mı yaşayacaksın?”
“Varım Ege... Varım.”