Ece Tecimer
@Ecetecimer
Lisans
Eskişehir
572 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Bugün sizlere modern bir klasik ile geldim. Virginia Woolf’un 1931 yılında yayımlanan Dalgalar adlı eseri, yazarın en deneysel ve modernist çizgideki çalışması olarak kabul edilir. Klasik bir olay örgüsü ya da geleneksel karakter gelişiminden uzak olan bu metin; Bernard, Susan, Rhoda, Neville, Jinny ve Louis isimli altı karakterin çocukluktan yaşlılığa uzanan yaşam yolculuklarını tamamen bilinç akışı yöntemiyle anlatır. Kitap, karakterlerin iç dünyalarındaki monologların bir araya gelmesiyle adeta bir senfoni oluşturur ve okuru karakterlerin en savunmasız, çıplak düşünceleriyle baş başa bırakır.
Metin, güneşin doğuşundan batışına kadar geçen bir günü betimleyen dokuz farklı ara bölümle (perde arasıyla) yapılandırılmıştır. İtalik yazılan bu bölümler, karakterlerin yaşam evrelerini doğadaki döngüyle (çocukluğu şafakla, yaşlılığı gün batımıyla) sembolik bir düzlemde eşleştirir. Woolf, bu eseriyle sadece bireysel bir kimlik arayışını değil, aynı zamanda insanın zaman karşısındaki eriyişini ve ölümle olan kaçınılmaz mücadelesini şiirsel bir dille işler. Yazım tarzı bakımından hem bir roman hem bir tiyatro oyunu hem de uzun bir şiir olarak tanımlanan Dalgalar, okurdan yoğun bir dikkat ve sabır talep etse de, sunduğu dil ustalığıyla edebiyat tarihinin en eşsiz deneyimlerinden birini vaat eder. Özellikle bu tür sevenlerin hoşuna gidebilecek bir tavsiye niteliğinde. İyilikle ve kitapla kalın.
Reklam
Bugün sizlere nahif bir şiir kitabıyla geldim. 
Salim Çalışkan ’ın yazdığı “Elveda” kitabı ilk bakışta hüzünlü bir ayrılığı çağrıştırsa da, sayfaları çevirdikçe bu vedanın aslında hayata, sevgiye ve insana dair kocaman bir kucaklaşma olduğunu anlıyorsunuz. Yazar o kadar içten, o kadar “bizden” bir dil kurmuş ki, okurken bazen bir dostun dertleşmesine ortak oluyor, bazen de kendi iç sesinizin kağıda dökülmüş halini izliyorsunuz.
Özellikle “Kadına Değer” şiirinde sorduğu o sorular; “Ne zaman saçını avuçlarının içine aldın?” ya da “En son ne zaman gözlerinin içine baktın?” gibi sorular aslında modern dünyanın unuttuğu o ince nezaketi yüzümüze bir ayna gibi tutuyor. Sevgiyi sadece bir sözcük olarak değil, bir koruma, bir dostluk ve emek olarak tanımlaması beni çok etkiledi. Bir kadını mutlu etmenin dünyayı güzelleştirmekle eşdeğer olduğunu hissettiren o naif yaklaşımı, kitabın ruhuna harika bir derinlik katmış.
Sadece aşkı değil, toplumsal bir merhameti de taşıyor kaleminde yazar. “Kış Gelmesin” derken, sadece soğuk havalardan değil, kimsesizliğin ve yoksulluğun üşüttüğü kalplerden bahsediyor. Herkesin başını sokabileceği sıcak bir evi, içebileceği bir tas çorbası olması dileği, aslında kitabın alt metnindeki o büyük insani sevgiyi özetliyor. Dünyanın sertliğine karşı şiirle örülmüş yumuşacık bir siper gibi bu mısralar.
“Güzel Kadın” şiirindeki o hatıralara tutunma hali, milyonlarca güzel anının mahvolmasından korkan o hassas yürek... Şiir sevenlerin ilgisini çekebileceğini düşünüyorum. Yazımımızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
Salim Çalışkan ’ın yazdığı “Elveda” kitabı ilk bakışta hüzünlü bir ayrılığı çağrıştırsa da, sayfaları çevirdikçe bu vedanın aslında hayata, sevgiye ve insana dair kocaman bir kucaklaşma olduğunu anlıyorsunuz. Yazar o kadar içten, o kadar “bizden” bir dil kurmuş ki, okurken bazen bir dostun dertleşmesine ortak oluyor, bazen de kendi iç sesinizin kağıda dökülmüş halini izliyorsunuz.
Özellikle “Kadına Değer” şiirinde sorduğu o sorular; “Ne zaman saçını avuçlarının içine aldın?” ya da “En son ne zaman gözlerinin içine baktın?” gibi sorular aslında modern dünyanın unuttuğu o ince nezaketi yüzümüze bir ayna gibi tutuyor. Sevgiyi sadece bir sözcük olarak değil, bir koruma, bir dostluk ve emek olarak tanımlaması beni çok etkiledi. Bir kadını mutlu etmenin dünyayı güzelleştirmekle eşdeğer olduğunu hissettiren o naif yaklaşımı, kitabın ruhuna harika bir derinlik katmış.
Sadece aşkı değil, toplumsal bir merhameti de taşıyor kaleminde yazar. “Kış Gelmesin” derken, sadece soğuk havalardan değil, kimsesizliğin ve yoksulluğun üşüttüğü kalplerden bahsediyor. Herkesin başını sokabileceği sıcak bir evi, içebileceği bir tas çorbası olması dileği, aslında kitabın alt metnindeki o büyük insani sevgiyi özetliyor. Dünyanın sertliğine karşı şiirle örülmüş yumuşacık bir siper gibi bu mısralar.
“Güzel Kadın” şiirindeki o hatıralara tutunma hali, milyonlarca güzel anının mahvolmasından korkan o hassas yürek... Şiir sevenlerin ilgisini çekebileceğini düşünüyorum. Yazımımızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere bir şiir kitabı ile geldim. 
kadir deniz ’in kaleme aldığı “Konuşan Notlar” eserinde aşkın en yalın ama en sarsıcı hallerini kısa ve özlü notlarla kağıda döküyor. Kitabın genelinde hakim olan melankoli, paylaştığın dizelerde özellikle “yokluğun soğuğu” ve “solmaya başlayan papatyalar” imgeleriyle kendini hissettiriyor. Yazarın, sevgilinin gülüşünü bir kalkan gibi konumlandırıp, o gidince kaskatı kesilen bir ruh halini betimlemesi, okuyucunun kalbine dokunan çok insani bir yerden sesleniyor.
Eserin en dikkat çekici yanlarından biri, aşkı sadece bir duygu değil, bir paylaşım ve varoluş biçimi olarak ele alması. “Aynı kitabı okumak” üzerinden kurduğu “göz göze gelme” metaforu, fiziksel mesafelerin ötesinde zihinsel ve ruhsal bir birlikteliğin ne kadar kıymetli olduğunu vurguluyor. Bu yaklaşım, kitabın sadece ayrılık acısından ibaret olmadığını, aynı zamanda sevginin inceliklerine dair derin bir takdir barındırdığını gösteriyor.
Ayrıca yazarın erkek ve kadın doğasına yüklediği “su ve toprak” benzetmesi, yaşamın sürekliliği ve bereketini aşkla ilişkilendiren geleneksel ama bir o kadar da taze bir bakış açısı sunuyor. Yazar, kitabı ile okuyucusunu kendi iç dünyasında kısa bir yolculuğa çıkarırken, aşkın hem yakıcı soğuğunu hem de hayat veren sıcaklığını aynı samimiyetle fısıldıyor. Şiirlerin kısalığı, aslında her bir cümlenin üzerine uzun uzun düşünülmesi gereken birer duygu durağı olduğunu kanıtlar nitelikte. Yazarımızın emeğine sağlık. Diğer eserini de okuyacağım. İyilikle ve kitapla kalın.
kadir deniz ’in kaleme aldığı “Konuşan Notlar” eserinde aşkın en yalın ama en sarsıcı hallerini kısa ve özlü notlarla kağıda döküyor. Kitabın genelinde hakim olan melankoli, paylaştığın dizelerde özellikle “yokluğun soğuğu” ve “solmaya başlayan papatyalar” imgeleriyle kendini hissettiriyor. Yazarın, sevgilinin gülüşünü bir kalkan gibi konumlandırıp, o gidince kaskatı kesilen bir ruh halini betimlemesi, okuyucunun kalbine dokunan çok insani bir yerden sesleniyor.
Eserin en dikkat çekici yanlarından biri, aşkı sadece bir duygu değil, bir paylaşım ve varoluş biçimi olarak ele alması. “Aynı kitabı okumak” üzerinden kurduğu “göz göze gelme” metaforu, fiziksel mesafelerin ötesinde zihinsel ve ruhsal bir birlikteliğin ne kadar kıymetli olduğunu vurguluyor. Bu yaklaşım, kitabın sadece ayrılık acısından ibaret olmadığını, aynı zamanda sevginin inceliklerine dair derin bir takdir barındırdığını gösteriyor.
Ayrıca yazarın erkek ve kadın doğasına yüklediği “su ve toprak” benzetmesi, yaşamın sürekliliği ve bereketini aşkla ilişkilendiren geleneksel ama bir o kadar da taze bir bakış açısı sunuyor. Yazar, kitabı ile okuyucusunu kendi iç dünyasında kısa bir yolculuğa çıkarırken, aşkın hem yakıcı soğuğunu hem de hayat veren sıcaklığını aynı samimiyetle fısıldıyor. Şiirlerin kısalığı, aslında her bir cümlenin üzerine uzun uzun düşünülmesi gereken birer duygu durağı olduğunu kanıtlar nitelikte. Yazarımızın emeğine sağlık. Diğer eserini de okuyacağım. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere nostaljik bir polisiye kurgusuyla geldim. 
Serap Tiryaki ’nin kaleme aldığı “Camlı Teras”, okuyucuyu 1966 yılının İstanbul’una davet eden, nostaljik dokusuyla dikkat çeken son derece
Serap Tiryaki ’nin kaleme aldığı “Camlı Teras”, okuyucuyu 1966 yılının İstanbul’una davet eden, nostaljik dokusuyla dikkat çeken son derece
Bugün sizlere çok tatlı bir çocuk kitabı ile geldim. @yazarezgiyar ’ın kaleminden çıkan “Barış Ormanı”, kapağını açar açmaz sizi o yemyeşil, cıvıl cıvıl orman dünyasının içine çekiveriyor. Aslında hikaye çok tanıdık ama bir o kadar da sürprizli; ormanın en güçlüsü olduğunu düşünen Aslan Tati’nin karşısına, boyundan büyük cesaretiyle bizim minik Tavşan Tonti çıkıyor. Tonti, “Neden sadece en güçlü olanın dediği olsun ki?” diye öyle bir soru atıyor ki ortaya, bütün orman ahalisi şaşkına dönüyor.
Hikaye boyunca çocuklara anlatılan o kaba gücün her şeyi çözemeyeceği gerçeği, yazarın uzman kaleminden dökülen naif cümlelerle birleşince ortaya çok tatlı bir “birlikte yaşama” macerası çıkmış. Okurken hem Tonti’nin o tatlı inadına gülümsüyorsunuz hem de “Aslan Tati şimdi ne yapacak?” diye merak ediyorsunuz.
Kitabın sonuna geldiğinizde ise o sıcacık barış duygusu hem sizin hem de miniklerin kalbine yerleşiyor. Çizimlerin o yumuşacık, pastel tonları ise hikayenin huzurunu tam anlamıyla tamamlamış; çocukların hayal dünyasında o ormanı gerçekten geziniyormuş hissi uyandırıyor. Sevginin, paylaşmanın ve her sesin kıymetli olduğunun en masalsı hali diyebilirim. Yazarımızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
Reklam