Ece Tecimer
@Ecetecimer
Reklam
Bugün sizlere renkli ve çok tatlı bir çocuk kitabı ile geldim; @arsu_aty ’in yazdığı “Bulutlara Mektup Yazan Kardeşler”.
Bu kitap, kapağını açtığınız andan itibaren sizi pamuk şeker kıvamında bir yolculuğa çıkarıyor. Hikâyenin kahramanları olan iki kardeşin, ellerinde kalem kağıtla gökyüzüne, o devasa beyaz bulutlara fısıldadıkları hayalleri okurken hem gülümsüyor hem de derin bir nefes alıyorsunuz.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, çocukların o saf ve sınırsız hayal gücünün ne kadar güçlü bir ‘iletişim’ aracına dönüşebilmesi oldu. Yazar, sadece bir çocuk hikâyesi anlatmakla kalmamış; aynı zamanda çocuklara (ve içindeki çocuğu kaybetmemiş biz yetişkinlere) imkânsız diye bir şeyin olmadığını, yeterince isterseniz sesinizi bulutlara bile duyurabileceğinizi hatırlatmış.
Aslında kitap, çocuklara sadece bir hikâye anlatmakla kalmıyor; onlara gökyüzüne bakıp hayal kurmanın ne kadar kıymetli olduğunu fısıldıyor. O minik mektupların bulutlara ulaşma çabası, hepimizin içinde bir yerlerde sakladığı o saf umudu temsil ediyor sanki. Çocukların dünyasındaki o sınırsız merakın, yetişkinlerin mantık dolu dünyasına nazikçe kafa tutuşunu okumak gerçekten çok keyifli. Bazen en büyük mucizelerin, başımızı kaldırıp bir buluta gülümsediğimizde başladığını hatırlatıyor bize. ” İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere duygu dolu bir kitapla geldim; @semhkuck ’ün yazdığı “Hayallerinin Peşinde”.
Kitap, her şeyin mekanikleştiği bir dünyada ruhunu aramaya çalışan bir adamın, aslında hepimize tanıdık gelen o içsel yalnızlığını anlatıyor. Hikâye, karakterimizin hayatındaki monotonluğu kırmak için çıktığı o cesur yolculukla başlıyor. Yazar, karakterin zihnindeki gelgitleri ve ‘acaba’larını o kadar samimi bir dille aktarmış ki, okurken kendinizi onunla birlikte o ahşap iskelede denizi seyrederken buluyorsunuz.
“...Kapağını açtığım an beni içine çeken o deniz kokusu, sadece sayfalarda değil, ruhumda da yankılandı. Yazar, bu kitapta bizlere sadece bir hikâye anlatmıyor; aslında hepimizin bir köşeye ittiği, ‘belki bir gün’ diyerek rafa kaldırdığı o en saf hayallerimizi yüzümüze çarpıyor.
‘Sevmeyi erteleyenler için geç kalmış cümlelerin hikâyesi...’ mottosuyla yola çıkan bu eser, özellikle hayatın koşturmacasında kendini unutanlar için bir durak noktası niteliğinde. Karakterin içsel yolculuğu o kadar naif işlenmiş ki, her satırda kendinizden bir parça bulurken ‘Ben neyi erteledim?’ diye sormaktan kendinizi alamıyorsunuz. İyilikle ve kitapla kalın.
Loş bir ışığın içindesin,
Sanki gece seni saklamak ister gibi
Usulca çevrelemiş yüzünü.
Bir sıcaklık var bakışında,
Söze dönüşmeyen bir gülümseme,
Yakına çağıran bir sessizlik…
