Hz. Ömer çok celalli ve sert yapılıyken, Hz. Osman çok yumuşak başlı, Hz. Ebubekir de çok yufka ve hassas kalpliydi. Hiçbirini diğeri yapmak için uğraşmadı ve her birini kendi kabiliyetine göre taltif etti. Ama ayrı mizaç ve kabiliyetlerdeki bu insanları aynı hedefe, kemale yönlendirdi, eğitti. Neticede cahiliyye döneminde bir çöl bedevisi, hakir bir köle, bir deve çobanı olan pek çok insan dünyaya medeniyeti getirenler olarak tarihin altın sayfalarının arasına yazıldılar.