Ecrin Geldi
@Eco1
“Hoşca bak zâtına kim zübde-i âlemsin sen.
Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen.”
Şu anda okuduğu kitap
İmam Gazali, Peygamber Efendimiz (s.a.s.)'in yaratılışta ilk peygamber, gönderilişte son peygamber olduğunu açıklarken şöyle demiştir: "İlk düşünce, işin sonu, işin sonu, ilk düşüncedir. Zira bir mühendis bina yapmayı tasarladığında onun en son halini tasavvur ederek işe başlar. Bu son tasavvura ulaşmak için temel atılır, duvarlar örülür ve birçok iş yapılır. Nihayetinde bina tamamlandığında ulaşılan nokta tasarıdaki ilk düşünce olur."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
önce salah sonra ıslahDin
Allah'a ilticâ etmek, "Allah'ım sana sığınıyorum, ben burada çaresiz kaldım, ben bunu yapamıyorum." demektir. İnsanın bütün mücadelesi kendisiyledir. Düzeltmekten önce gelir "düzelmek", ıslahtan önce gelir "salah". Salah, düzgün olmak; ıslah başkasını düzeltmektir. Düzgün olan düzeltebilir. Eğer insanın enerji kapasitesini yüz birim kabul edersek bunun seksenini insanın kendisine ayırması gerektiğini düşünüyorum. Kalan yirmi birim ile birkaç inatçı insan hariç herkes ıslah edilebilir. Bir şartla ki ağzınıdan küfür, hakaret, gıybet vs. kötü içerikli sözler çıkmayacak, sizdeki değişimi, iyileşmeyi çevrenizdekiler görecekler. Şöyle demeyecekler: "Bana namaz kıldırmak için yapmadığını bırakmıyor ama bütün gün başkalarının arkasından konuşuyor." O zaman sizin namaza davet gayretiniz de boşa gider. Ama siz namaz kılan bir insan olarak kimseyle uğraşmazsanız, günlük hayattaki ahlakınız, helalinden kazanma gayretiniz, başkasını değil, sadece kendinizi düzeltmeye odaklanmanız, herkeste saygı uyandıracaktır. Ve Allah böyle yapılan işe bereket verir.
Başımıza gelen terslik ve zorluklar, bazen bizim tercihlerimizin sonucu olabileceği gibi bazen de bizim dışımızda gelişen olaylar sebebiyledir. Böyle bir olayla karşılaştığımızda akla gelmesi gereken ilk ihtimal bizim bunu hak edecek bir yanlış yapmış olmamızdır. Bu durumda tövbe eder, hatalarımızı telafi ve kendimizi ıslah etmeye bakarız. İkinci ihtimal olarak başımıza gelen üzücü olayları not yükseltme sözlüsü olarak görebiliriz. İyi bir öğrenci zekidir, kapasitelidir ama nedense bir dersten düşük not almıştır. Hoca bu öğrenciyi beğendiği için düşük not almasına razı olmaz ve onu sözlü yapar. Öğrenci sözlüyü bir lütuf olarak görüp var çalışmalı mı yoksa "Nereden çıktı şimdi bu sözlü? Hoca bana taktı." deyip moralini mi bozmalı? Bunun gibi Allahu Teala da kuluna bakar; iyi bir insan, fena değil ama amelleri az. Kişiliğindeki güzelliğin hak ettiği mevkiye gelecek ameli yeterli değil. Rabbimiz âdeta, "Ben buna cennette derecesini yükseltmek için azıcık hastalık, azıcık imtihan, azıcık eziyet, azıcık bir dert vereyim." der. Kul imtihanı isyanla, sabırsızlıkla, söylenerek karşılarsa daha kötü bir duruma düşer. Rabbimizden bela ve imtihan istemeyiz. O'ndan her daim af ve lütuf isteriz. Ama bir imtihanla karşı karşıya kaldığımızda da Hz. Yusuf gibi tüm kademeleri başarıyla geçmeyi arzu ederiz.
Ancak insan hayatında en önemli kararlardan biri olan eş seçiminde aranması gereken en önemli husus dindarlık ve ahlaki erdemlere bağlılık olmalıdır. Çünkü bu ölçüye uygun olarak yapılan bir evlilik, sadece dünyada huzur ve mutluluğa değil, âhiret hayatında da ebedi saadete ulaştıracaktır. Nitekim Kur'an'da cennete giren bahtiyar kimseler anlatılırken şöyle buyrulmaktadır: "Onlar ve eşleri gölgeliklerde tahtlara kurulurlar."
Allah Resûlü aileyi hem bir bereket kaynağı hem de büyük bir zenginlik olarak değerlendirmektedir. Efendimiz yeni evlenen bir insanı tebrik ederken, "Allah mübarek etsin, sana bereketler ihsan etsin, eşini de seni de hayır ve iyiliklerde ortak etsin." diye dua ederdi. Gerçekten aile, inanan bir insan için bereketin hiç kapanmadığı bir kapıdır. Bu kapıdan dualarla girmek, sevgi, şefkat ve merhamet duygularıyla yuvayı mamur etmek gerekir.