Eda ipkin
@Eda_i
10/10
2026 15. kitabı
Reklam
BOZKIR’IN ORTASINDA GEÇEN BEYHUDE ÖMÜR:
Kitapta isimsiz bir karakterin kıraç bir tarlada göreni imrendirecek güzellikte hayallerin ötesinde bir bahçe kurmak ister .Onun hayali bu bahçeyi çocuklarına miras bırakmaktır. Hayalinin peşinden gider ama bozkır toprağı öyle kolay kolay vermez kendini .Karakterimiz öncelikle oradan suyu bulmaya uğraşır kimi deli der kimisi önemsemez ama boşadır Anadolu insanı istedimi bir kere peşini bırakmaz. Su hakikate benzer bence bulması zordur ama içindeki o saflık o derinlik tıpkı hakikat gibidir insanın içinde var olan aramayla bulunan o hissiyat gibi. Karakterimiz sonunda bulur suyu artık önündeki birinci engel işılmıştır. Bu yolda zorluklar peşini bırakmaz ama bence asıl zorluk sondadır. Büyüklerine danışıp memleketin çeşitli yerlerinden istediği fidanları bulur çok istediği fidanlar olsa da toprak kabullenmez bazı fidanları. Toprağın her fidanı bağrına basmaması, aslında karakterimize hayatın en büyük derslerinden birini verir: Emek, tek başına yeterli değildir; sabır ve uyum da gereklidir. İsimsiz kahramanımız, tıpkı suyun yolunu bulması gibi, toprağın dilini de öğrenmeye başlar. Bazı fidanlar kurur, bazıları ise bozkırın sert rüzgarına direnir. Bu noktada karakterin verdiği mücadele, sadece bir bahçe kurma çabası olmaktan çıkıp, insanın kaderiyle olan sessiz ama kuvvetli çabasına dönüşür. Bahçe yavaş yavaş yeşerirken, çocuklarımıza bırakacağımız en büyük mirasın sadece meyve veren ağaçlar değil, o ağaçları yetiştirirken gösterilen 'vazgeçmeme' iradesi olduğunu anlarız. Bozkırın ortasında yükselen bu vaha, imkansıza inanmanın ve hakikati (suyu) bulduktan sonra ona can verme tutkusunun bir anıtı gibidir. Sonunda o kıraç toprak yenilir mi, yoksa karakterimize boyun mu eğer bilinmez; ama Anadolu insanının inadı, en sert bozkırı bile
