Eda ipkin
@Eda_i
BOZKIR’IN ORTASINDA GEÇEN BEYHUDE ÖMÜR:
Kitapta isimsiz bir karakterin kıraç bir tarlada göreni imrendirecek güzellikte hayallerin ötesinde bir bahçe kurmak ister .Onun hayali bu bahçeyi çocuklarına miras bırakmaktır. Hayalinin peşinden gider ama bozkır toprağı öyle kolay kolay vermez kendini .Karakterimiz öncelikle oradan suyu bulmaya uğraşır kimi deli der kimisi önemsemez ama boşadır Anadolu insanı istedimi bir kere peşini bırakmaz. Su hakikate benzer bence bulması zordur ama içindeki o saflık o derinlik tıpkı hakikat gibidir insanın içinde var olan aramayla bulunan o hissiyat gibi. Karakterimiz sonunda bulur suyu artık önündeki birinci engel işılmıştır. Bu yolda zorluklar peşini bırakmaz ama bence asıl zorluk sondadır. Büyüklerine danışıp memleketin çeşitli yerlerinden istediği fidanları bulur çok istediği fidanlar olsa da toprak kabullenmez bazı fidanları. Toprağın her fidanı bağrına basmaması, aslında karakterimize hayatın en büyük derslerinden birini verir: Emek, tek başına yeterli değildir; sabır ve uyum da gereklidir. İsimsiz kahramanımız, tıpkı suyun yolunu bulması gibi, toprağın dilini de öğrenmeye başlar. Bazı fidanlar kurur, bazıları ise bozkırın sert rüzgarına direnir. Bu noktada karakterin verdiği mücadele, sadece bir bahçe kurma çabası olmaktan çıkıp, insanın kaderiyle olan sessiz ama kuvvetli çabasına dönüşür. Bahçe yavaş yavaş yeşerirken, çocuklarımıza bırakacağımız en büyük mirasın sadece meyve veren ağaçlar değil, o ağaçları yetiştirirken gösterilen 'vazgeçmeme' iradesi olduğunu anlarız. Bozkırın ortasında yükselen bu vaha, imkansıza inanmanın ve hakikati (suyu) bulduktan sonra ona can verme tutkusunun bir anıtı gibidir. Sonunda o kıraç toprak yenilir mi, yoksa karakterimize boyun mu eğer bilinmez; ama Anadolu insanının inadı, en sert bozkırı bile
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İyilerin İziDuygu ve Düşünce
Bu kitabı Anadolu Mektebi dolayısıyla okudum ve çok beğendim kitapta iyi insanların ölse bile onların adının her daim yaşayacağından bahsediyor.Kitapta dört kişilik bir ekibimiz var: Sıtkı,Civan,Mustafa,Doktor(Atalay). Karakterlere özel olarak ayrılmış bölümlerde onların yaşam mücadelesi ve başından geçenler anlatılır.Hepsi bölümlerin sonunda veya bölüm içinde hep başka insanlara yarım etmişlerdir.Benim dikkatimi çeken hepsinin aşktan yana bir yarası olmasıydı kimisi hayatının aşkını hiç bulamamış felek vurgunu iken kimisi ise aşkından yanıp kül olmuş sevda vurgunu.Mustafa Kutlu kitabın içinde kendi yazdığı başka kitapların kimi yerde adına kimi yerde ise konusuna vurgu yapmıştır.Genel olarak bu kitabı çok beğendim bana iyilerin gerçekten ölmediğini hatırlattı.