Ernaux, “utanç” ile “arzu”yu aynı cümlede tutabilen nadir yazarlardan ve tam da bu yüzden rahatsız edici olduğu kadar dürüst.
Aşkı değil; bekleyişi, bağımlılığı ve insanın kendini bile isteye küçültüşünü yazıyor, duyguyu süslemeden, savunmadan ve romantize etmeden anlatma cesaretini gösteriyor.