Ama kırk yaşında, elli yaşında da olsan annen hayattaysa ona hep ihtiyaç duyuyorsun. Annen yaşadığı sürece elini ona doğru uzatıyorsun, tutmak istiyorsun.
Ziyadesiyle aldatıldım, ziyadesiyle terk edildim, ziyadesiyle yalnız kaldım... Gidenlerin ardından boşları toplarken her seferinde, "Bu son" dedim, "bu son, bir daha ağlamak yok, bu son.."
Yediğim her kazığın birkaç kez sağlamasını almadan, insanların dillerine sabitlenmiş, bencileyin zırhsız hedeflerin canını yakmak için tasarlanmış, güdümlü ve uzun menzilli yalanların tahrip gücüne ikna olamadım.