“Pekala Carlos, hayal ettiğin ve savunduğun şu ideal toplumu düşünelim -tecavüzün yasallaştığı toplumu. Şimdi birkaç dakika için kendi kızını düşün. Onun için bu toplumda -yasal tecavüze açık durumda, cinsel açlık duyup on yedi yaşındaki kızlara zor kullanarak sahip olmaya kalkışan herkes için bir tatmin aracı olarak- yaşamak nasıl bir şey olurdu?”
Ama tümüyle dürüst mü davranıyorsun? Ya içinde sürüp giden ama dışarı vurmadığın tüm diğer duygular? Bir tahminde bulunayım: Sarah ve Martha’ya, uğradıkları tecavüz hakkında ‘nedir bu yaygara’ derken kendi kanserini ve sürekli karşı karşıya bulunduğun durumu düşünüyor olabilir miydin? Hayatını tehdit eden bir şeyle tam şu anda yüzleşmek, bir iki yıl önce olup bitmiş bir şeyle yüzleşmekten çok daha güçtür.
Büyük bir çalkantı içindesiniz -öyle korkuyorsunuz ki bu ziyareti defalarca ertelemişsiniz. Doktor kanser olduğunuzu doğruluyor ve bilmemenin neden olduğu çalkantı duruluyor- ama size ne kalıyor?”