Bi kitap ne kadar dokunabilirse o kadar dokundu Çok naif bi hikayeydi. Yazarın derindeki hassas duyguları ifade edişi betimlemesi beni kendi çocukluğuma döndürdü...
Beni bambaşka bir hayata götürdü ve finalde aldığı yere geri bıraktı bu tren. Daha iyi versiyonunu yaşamak adına bir ön gösteriydi wilbur için. 2. Şans eğer varsa ...
Ahh İsabelle ahhh.
Önemli olan kaybettiklerim değil, hatıralarım. Yaralar iyileştirir, sevgi yaşar, biz kalırız.
Okurken Savaş' ın bıraktığı yaralar en çok bana dokundu