"İnanmak, düşmenin en sessiz hâlidir."
Birine inanmak, gözlerini kapatıp uçuruma yürümek gibidir. Kalbini avuçlarına bırakır, “Sakın kırma,” diyemezsin bile. Çünkü inanç, kelimelerle değil, sessizlikle kurulur.
Ve bazen...
Düştüğünü anlayana kadar gökyüzündesin sanırsın.
İnanmak cesarettir. Korkarak ama umutla yürümektir. Birine güvenmek, sırtını duvara değil, bir yüreğe yaslamaktır. Ama unutma… Her yürek, tutamaz seni. Bazısı bırakır, bazısı düşürür. Ve sen, yine de her seferinde düşmeye değer sanırsın.
Çünkü insan bazen, kanasa da inanmaya muhtaçtır.