Demiri nasıl tavında dövmek gerekiyorsa,çekiç darbelerini nasıl soğutmadan indirmek gerekiyorsa , her kelimeyi de öyle tam zamanında söylemek gerekiyordu. O anı geçirince söz soğuyor ,katılaşıyor,insanın yüreğine taş gibi oturuyor ve bu ağırlığı kaldırıp atmak hiç de kolay olmuyordu.
Bir insanın kaderi,dağdaki patika gibidir: Bazen çıkar,bazen iner,bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun başına gelip durur.insan tek başına bu yolda ilerleyemez